ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ: Ο δημόσιος χώρος στην επιχειρηματική πόλη

Θεσσαλονίκη : Ο δημόσιος χώρος στην επιχειρηματική πόλη

Η υποχώρηση των δημόσιων πολιτικών για τον χώρο

Απο την ''Πρωτοβουλία για την υπεράσπιση των ελεύθερων χώρων''

Τα τελευταία χρόνια στη Θεσσαλονίκη αναπτύχθηκε μια κινηματική διαδικασία υπεράσπισης του δημόσιου χώρου, η οποία ξεκίνησε και σε μεγάλο βαθμό συνεχίζει να στοχεύει στην διεκδίκηση του δημόσιου χαρακτήρα των πρώην στρατοπέδων (και αυτών που θεωρητικά θα σταματήσουν να λειτουργούν), με κυρίαρχο αίτημα την δέσμευσή τους σε δημόσιους, κοινόχρηστους χώρους υψηλού πρασίνου. Η διεκδίκηση αυτή εδράζεται:
α) στο βίωμα της τεράστιας έλλειψης μεγάλων χώρων υψηλού πρασίνου, ιδιαίτερα στη επιβαρυμένη και περιβαλλοντικά Δυτική Θεσσαλονίκη και
β) στην πληρέστατη σχετική τεκμηρίωση της αναγκαιότητας ουσιαστικής αύξησης των χώρων πρασίνου από τις μελέτες που προηγήθηκαν της κατάρτισης του παραλίγο Ρυθμιστικού Σχεδίου Θεσσαλονίκης, κυρίως για λόγους υγείας, αλλά και για την αναψυχή και την αισθητική της πόλης.
Γρήγορα διαπιστώθηκε πως ένα από τα κύρια μέσα για την υφαρπαγή τους είναι η απουσία ενός δεσμευτικού χωροταξικού σχεδιασμού σε επίπεδο πολεοδομικού συγκροτήματος, το περίφημο Ρυθμιστικό Σχέδιο Θεσσαλονίκης.
Ο μη δεσμευτικός μητροπολιτικός σχεδιασμός και οι αποσπασματικές ρυθμίσεις (ΓΠΣ, ΕΧΣ) επιτρέπει στις δυνάμεις της νεοφιλελεύθερης απορρύθμισης με πρωτεργάτες του δήμαρχους να προωθούν τα μικρά ή μεγάλα συμφέροντα που επιβουλεύονται τον δημόσιο χώρο. Έτσι με ανύπαρκτο δημόσιο διάλογο και χωρίς υποτυπώδη τεχνικονοοικονομική τεκμηρίωση αποφασίζουν απροσχημάτιστα την κατασκευή 8 μαρίνων στην παράκτια ζώνη από Καλοχώρι ως Περαία. Επιτρέπει επίσης σε κάθε σπεκουλαδόρο πολιτικάντη να ζητάει τη χωροθέτηση χρήσεων όπου βολεύει την πελατεία του, ενώ το νεοφιλελεύθερο φυτώριο χωρικού σχεδιασμού στο οποίο έχει μετατραπεί η Θεσσαλονίκη έβγαλε μέχρι και μητροπολίτη-μεσίτη δημόσιων ακινήτων.
Είναι χαρακτηριστικό δε της νοοτροπίας των δημάρχων-κοτζαμπάσηδων ότι ακόμα και στην περίπτωση των στρατοπέδων, επιδιώκουν μεν να μην διατεθούν άμεσα σε ιδιώτες-περίπτωση Στρ. Καρατάσου, αλλά προωθούν ΓΠΣ που προβλέπουν πληθώρα δυνατοτήτων ιδιωτικών επενδύσεων και θηριώδη αύξηση του δομημένου χώρου., εάν το επιτρέψει ο Καμένος που θεσμοθέτησε ήδη το δικό του ΤΑΙΠΕΔ (Ν…..)για την προώθηση των Real Estate σχεδιασμών του.
Βιώνουμε με άλλα λόγια, ως πολιτική διαχείρισης του δημόσιου χώρου την συνέχιση της απορρύθμισης και απόσυρσης της δημόσιας πολιτικής και του ολοκληρωμένου χωροταξικού και πολεοδομικού σχεδιασμού. Και αυτό φυσικά με την ανοχή αν όχι τη συνενοχή της παρούσας κυβέρνησης, η οποία όχι μόνο δεν επαναφέρει τον μητροπολιτικό σχεδιασμό, αλλά προωθεί ασμένως θα ‘λεγε κάποιος, και χωρίς κανένα ουσιαστικό δημόσιο διάλογο, την εμπορευματοποίηση του δημόσιου χώρου με διαμεσολαβητή την Τοπική Αυτοδιοίκηση στην οποία τον εκχωρεί.
Παράδειγμα της πρώτης ομάδας είναι ο τρόπος με τον οποίο οργανώθηκε η παραχώρηση των πρώην στρατοπέδων Παύλου Μελά και Κόδρα στους Δήμους, χωρίς να εντάσσονται σ’ένα ενιαίο σχεδιασμό και φορέα διαχείρισης Μητροπολιτικού Πρασίνου και χωρίς διασφάλιση των απαραίτητων οικονομικών πόρων για τη διαμόρφωση και συντήρησή τους.
Για τη δεύτερη ομάδα παράδειγμα θα μπορούσε να είναι η προωθούμενη από την Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας και του δήμους, του Ειδικού Χωρικού Σχεδίου για την Παράκτια Ζώνη. Εδώ, ενώ δεν υπάρχει ο υπερκείμενος χωροταξικός σχεδιασμός για το Πολεοδομικό Συγκρότημα, στον οποίο θα εντάσσεται και το παραλιακό μέτωπο, αποσπάται ένα κομμάτι που ενδιαφέρει την κτηματαγορά να οργανωθεί για να παραχθούν υπεραξίες γης –ιδιαίτερα μετά τις 8 μαρίνες στον Θερμαικό και τη «Μακεδονική Ριβιέρα» του Δ.Πυλαίας.
Δημόσια πολιτική για τον χώρο-σχεδιασμός από ποιόν και για ποιους
Η απουσία δεσμευτικού χωροταξικού σχεδιασμού για τη Μητροπολιτική περιοχή της Θεσσαλονίκης είναι στην πραγματικότητα προαπαιτούμενο για την εφαρμογή των επιλογών που επιτρέπουν την υφαρπαγή (μεταρρύθμιση στη νεοφιλελεύθερη αργκό) της δημόσιας περιουσίας από ιδιώτες και την δυνατότητα περαιτέρω υποβάθμισης του αστικού περιβάλλοντος χωρίς κόστος για τους υπαίτιους.
Για την ιστορία, το Ρυθμιστικού Σχέδιο Θεσσαλονίκης, αν και ήδη στρεβλωμένο και κουτσουρεμένο, δεν ψηφίστηκε το καλοκαίρι του 2014 λόγω των συντονισμένων παρεμβάσεων των δήμων της Θεσσαλονίκης, των τότε βουλευτών ΠΑΣΟΚ και ΝΔ και πληθώρας επιχειρηματικών παραγόντων, κυρίως από τον χώρο της βιομηχανίας, του τουρισμού και της αγοράς ακινήτων. Σήμερα, σχεδόν 4 χρόνια μετά, η ευθύνη βαρύνει και την παρούσα κυβέρνηση που θα μπορούσε να το νομοθετήσει, αλλά δεν τολμά να συγκρουσθεί με τα συμφέροντα του Real Estate γιατί αυτά θα φέρουν την «ανάπτυξη» στην οποία δεν πρέπει να υπάρχουν χωροταξικά και πολεοδομικά εμπόδια.
Αντ’ αυτού βλέπουμε την άμεση, απροκάλυπτη εξωθεσμική παρέμβαση ενός ιδιωτικού ιδρύματος (Ίδρυμα Ροκφέλερ) για το σχεδιασμό της Θεσσαλονίκης (Resilient Thess), αλλά και της Αθήνας και την οικονομική πρόσδεση-εξάρτηση με δανεισμό 20 εκατ. ευρώ από την Παγκόσμια Τράπεζα. Σταδιακά προωθείται και συγκροτείται το μοντέλο της επιχειρηματικής πόλης όπου οι κοινωνικές ανάγκες απεμπολούνται και προτάσσεται η προώθηση του «επιχειρείν» με την θεσμική νομιμοποίηση των Δήμων. Αποτέλεσμα αυτής της παρέμβασης ήταν η περίφημη μελέτη για την ανθεκτική πόλη-Resilient Thess η οποία εκτός από την επανάληψη προτάσεων που έχουν ακουστεί εδώ και δεκαετίες, όταν φτάνει στα επίδικα, αφού παρακάμψει τις υφιστάμενες θεσμοθετημένες διαδικασίες και φορείς, προτείνει συνδιαχείριση του δημόσιου χώρου με την κοινωνία των πολιτών (ΜΚΟ,ΚΟΙΝΣΕΠ) που φτάνει και μέχρι την ανάληψη από τους πολίτες μέρους της συντήρησης τους !!! Οπότε, όπου οι πολίτες μπορούν να διαθέσουν χρήμα αυτός θα είναι όμορφος και βιώσιμος, όπου δεν μπορούν θα περιμένουν πότε θα ασχοληθεί ο Δήμος. Η κατάσταση, ιδιαίτερα των εκτός κέντρου δημόσιων χώρων είναι αψευδής μάρτυρας του μέλλοντός τους. Οτιδήποτε δεν εξυπηρετεί την τουριστική βιτρίνα της πόλης απεμπολείται και αφήνεται να ρημάξει. Το συγκεκριμένο πρόγραμμα δράσεων αποτελεί σοβαρή προσπάθεια οργάνωσης ενός παραμηχανισμού για την ουσιαστική παράδοση πλειάδας τομέων της δημόσιας πολιτικής του αστικού χώρου σε σχήματα συνεργασίας με τον ιδιωτικό τομέα που αντικειμενικά θα λειτουργούν μακριά από τον δημοκρατικό έλεγχο. Το δημοτικό συμβούλιο σταδιακά θα είναι κάτι σας ΔΣ εταιρείας συμμετοχών που θα εγκρίνει συνοπτικά εκθέσεις ειδικών συμβουλίων και ομάδων εργασίας με πρόθυμους ανενδοίαστους επιφανείς τεχνοκράτες νεοφιλελεύθερης αντίληψης.
Ένα ακόμα χαρακτηριστικό γνώρισμα των προσεγγίσεων τύπου ΡΕΖΙΛΙend city είναι ότι ενώ αποδέχονται τον μητροπολιτικό σχεδιασμό δεν ζητούν την άμεση επαναφορά του Ρυθμιστικού και μιας δημόσιας αρχής που θα το εφαρμόζει. Προωθούν ένα χαλαρό σχήμα διαφόρων μηχανισμών lobby οι οποίοι ευέλικτα, αποσπασματικά και ανάλογα με τις ανάγκες της αγοράς θα παίρνουν αποφάσεις που θα επικυρώνει ένα απονευρωμένο δημοτικό συμβούλιο.
Δημόσιος χώρος: η ιδιοκτησία δεν αρκεί
Ο δημόσιος χώρος δεν αφορά μόνο την ιδιοκτησία. Βλέπουμε ότι η σημερινή κυβέρνηση μέσα από διάφορα κόλπα εμφανίζει περιουσιακά στοιχεία του δημοσίου ότι παραμένουν στην ιδιοκτησία του, ενώ στην πραγματικότητα περνάνε σε υπερθεσμικούς ανεξέλεγκτους φορείς (Υπερταμείο) για να τα διαχειριστούν με τους όρους της αγοράς.
Η υπεράσπιση του δημόσιου χώρου αφορά επίσης τον δημοκρατικό-συμμετοχικό και επιστημονικά τεκμηριωμένο σχεδιασμό, τη δημόσια και τη διαφανή διαχείριση. Αν μιλάμε ειδικότερα για τους δημόσιους χώρους της πόλης, η υπεράσπιση του δημόσιου χώρου αφορά επίσης την εξασφάλιση της ασφαλούς δημόσιας χρήσης. Η ασφαλής δημόσια χρήση είναι κρίσιμη για τη χρήση ενός χώρου από τους πολίτες και η οποία χρησιμοποιείται συχνά ως ο Δούρειος Ίππος για τον περιορισμό ή την πλήρη υφαρπαγή του δημόσιου χαρακτήρα, μαζί βέβαια με την επικαλούμενη έλλειψη πόρων για τη διαχείρισή τους. Στη δική μας οπτική η ασφάλεια αφορά κυρίως την καλή κατάσταση των επιμέρους υποδομών, την οικειοποίηση και όχι την αποξένωση των πολιτών από τον κοινωνικό εξοπλισμό της πόλης τους και όχι μόνο την ασφάλεια από τους «κακούς της πόλης», όπως η αυταρχική-ακροδεξιά ατζέντα θέλει να επιβάλλει.
Ο δημοκρατικός και διαφανής σχεδιασμός εξασφαλίζει ότι οι πολίτες έχουν λόγο στις βασικές παραδοχές του σχεδιασμού έχοντας υπόψη τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα διαφορετικών επιλογών. Παράδειγμα: αν κάποιος Δήμος επιμένει ως λύση αξιοποίησης ενός χώρου έναν πανάκριβο σχεδιασμό, τη στιγμή που δεν έχει πόρους να τον υλοποιήσει και κυρίως να τον συντηρήσει οι ιδιώτες είναι πίσω από τη γωνία.
Από αυτά προκύπτει ότι κρίσιμο στοιχείο για την υπεράσπιση του δημόσιου χώρου στη Θεσσαλονίκη και σε άλλες μεγάλες πόλεις είναι η θεσμοθέτηση ενός δεσμευτικού χωροταξικού σχεδιασμού-Ρυθμιστικού Σχεδίου στην περίπτωση της Θεσσαλονίκης. Και αυτό γιατί ο σχεδιασμός αυτός είναι επιστημονικά τεκμηριωμένος, περνά από πολλά στάδια ουσιαστικής διαβούλευσης εφόσον υπάρχει πολιτική βούληση μπορεί να λειτουργήσει υπέρ της κοινωνίας και των αναγκών της».

ΓΙΑ ΤΑ ΠΟΙΝΙΚΑ ΤΩΝ ΔΗΜΟΣΙΩΝ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ

*Το παρακάτω είναι άρθρο στην ''aytodioikisi.gr'' το 2017

Την ανάλυση των 1267 ποινικών υποθέσεων δημοσίων υπαλλήλων και λειτουργών του Δημοσίου για το 2016, που κοινοποιήθηκαν στην Γενική Επιθεωρήτρια Δημόσιας ΔιοίκησηςΜαρία Παπασπύρου δημοσιεύει η aftodioikisi.gr. 

Πρόκειται για σοβαρές υποθέσεις που, όπως έχει τονίσει η κ. Παπασπύρου, αφορούν μεταξύ άλλων 1214 ποινικές διώξεις, 14 βουλέυματα και 39 δικαστικές αποφάσεις για ανθρωποκτονία, διακίνηση και εμπορία ναρκωτικών, επ’ αυτοφώρω δωροδοκία, υπεξαίρεση, πλαστογραφια, απιστία στην υπηρεσία για ποσά από 120.000 έως 150.000 ευρώ. Γι’ αυτό και προξενεί εντύπωση το γεγονός ότι σε αυτές εμπλέκονται, εκτός των άλλων, ένας γενικός γραμματέας υπουργείου, εκατοντάδες αιρετοί της Αυτοδιοίκησης και αστυνομικοί, ιατροί του ΕΣΥ, διοικητές Οργανισμών αλλά και εκπαιδευτικοί.

Συγκεκριμένα, σύμφωνα με τα στοχεία που δημοσιεύει η aftodioikisi.gr, πλην των δημοσίων υπαλλήλων που έχουν την «πρωτιά» (288), εντυπωσιακό είναι ότι στη δεύτερη θέση βρισκονται οι δημοτικοί σύμβουλοι (238), στην τρίτη δημοτικοί υπάλληλοι (178), στην τέταρτη αστυνομικοί (115), στην πέμπτη αντιδήμαρχοι (63), ενώ την εξάδα συπληρώνουν οι δήμαρχοι (48)! Εκτός όμως από τους δημάρχους στην λίστα από την Αυτοδιοίκηση βρίσκονται ένας περιφερειάρχης αλλά και τρεις αντιπεριφερειάρχες, πέντε πρόεδροι κοινότητας, εφτά πρόεδροι δημοτικών επιχειρήσεων και ισάριθμα μέλη Δημαρχιακών Επιτροπών, ένας πρόεδρος Τοπικού Συμβουλίου αλλά και έξι υπάλληλοι δημοτικών επιχειρήσεων. Παραλληλα σε σοβαρά ποινικά αδικήματα έχουν υποπέσει  46 εκπαιδευτικοί, έξι διοικητές οργανισμών, ένας διευθύνων σύμβουλος εταιρείας του Δημοσίου αλλά και, όπως προαναφέρθηκε, ένας γενικός γραμματέας Αποκεντρωμένης Διοίκησης.

Όσον αφορά την γεωγραφική κατανομή των ποινικές υποθέσεων, την «πρωτιά» κατέχει η Θεσσαλονίκη με 245, ακολουθεί η Αθήνα με 230, η Αλεξανδρούπολη (69), οι Σέρρες (41), η Κοζάνη (40) και η Κατερίνη (35).

Αναλυτικά τα στοιχεία: 

Αναλυτικά τα στοιχεία: 

Πίνακας 1 -Ποινικές υποθέσεις που κοινοποιήθηκαν στον ΓΕΔΔ

Ποινικές υποθέσεις που κοινοποιήθηκαν στον Γ.Ε.Δ.Δ.
Συνολικές υποθέσεις	1267
Ποινική δίωξη	1214
Βούλευμα	14
Δικαστική απόφαση	39

 

 

Πίνακας 2 – αριθμός Ποινικών διώξεων κατά Προέλευση

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΠΟΙΝΙΚΩΝ ΔΙΩΞΕΩΝ – ΑΥΤΟΦΟΡΗ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ
ΕΙΣΑΓΓΕΛΙΑ – ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ	ΠΛΗΘΟΣ
ΕΙΣΑΓ. ΠΡΩΤ. ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ	245
ΕΙΣΑΓ. ΠΡΩΤ. ΑΘΗΝΩΝ	230
ΕΙΣΑΓ. ΠΡΩΤ. ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥΠΟΛΗΣ	69
ΕΙΣΑΓ. ΠΡΩΤ. ΣΕΡΡΩΝ	41
ΕΙΣΑΓ. ΠΡΩΤ. ΚΟΖΑΝΗΣ	40
ΕΙΣΑΓ. ΠΡΩΤ. ΚΑΤΕΡΙΝΗΣ	35
ΕΙΣΑΓ. ΠΡΩΤ. ΡΟΔΟΠΗΣ	32
ΕΙΣΑΓ. ΠΡΩΤ. ΗΡΑΚΛΕΙΟΥ	31
ΕΙΣΑΓ. ΠΡΩΤ. ΛΑΡΙΣΑ	30
ΕΙΣΑΓ. ΠΡΩΤ. ΞΑΝΘΗΣ	30
ΕΙΣΑΓ. ΕΦΕΤΩΝ ΘΕΣ/ΚΗΣ	29
ΕΙΣΑΓ. ΠΡΩΤ. ΠΕΙΡΑΙΑ	29
ΑΡΧ. ΕΛΛ. ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ	25
ΕΙΣΑΓ. ΠΡΩΤ. ΦΛΩΡΙΝΑΣ	22
ΕΙΣΑΓ. ΠΡΩΤ. ΧΙΟΥ	22
ΕΙΣΑΓ. ΠΡΩΤ. ΗΛΕΙΑΣ	20
ΕΙΣΑΓ. ΠΡΩΤ. ΧΑΝΙΩΝ	16
ΕΙΣΑΓ. ΠΡΩΤ. ΘΕΣΠΡΩΤΙΑΣ	14
ΕΙΣΑΓ. ΠΡΩΤ. ΒΕΡΟΙΑΣ	13
ΕΙΣΑΓ. ΠΡΩΤ. ΙΩΑΝΝΙΝΩ	12
ΕΙΣΑΓ. ΠΡΩΤ. ΑΜΑΛΙΑΔΑΣ	11
ΕΙΣΑΓ. ΠΡΩΤ. ΖΑΚΥΝΘΟΥ	11
ΕΙΣΑΓ. ΠΡΩΤ. ΝΑΥΠΛΙΟΥ	11
ΕΙΣΑΓ. ΠΡΩΤ. ΣΑΜΟΥ	11
ΕΙΣΑΓ. ΠΡΩΤ. ΣΠΑΡΤΗΣ	11
ΕΙΣΑΓ. ΠΡΩΤ. ΤΡΙΠΟΛΕΩΣ	11
ΕΙΣΑΓ. ΠΡΩΤ. ΑΜΦΙΣΣΑ	10
ΕΙΣΑΓ. ΠΡΩΤ. ΡΕΘΥΜΝΗΣ	9
ΕΙΣΑΓ. ΠΡΩΤ. ΚΙΛΚΙΣ	8
ΕΙΣΑΓ. ΠΡΩΤ. ΛΕΥΚΑΔΑΣ	8
ΕΙΣΑΓ. ΠΡΩΤ. ΝΑΞΟΥ	8
ΕΙΣΑΓ. ΠΡΩΤ. ΠΑΤΡΩΝ	8
ΕΙΣΑΓ. ΠΡΩΤ. ΧΑΛΚΙΔΑΣ	8
ΕΙΣΑΓ. ΠΡΩΤ. ΑΓΡΙΝΙΟΥ	7
ΕΙΣΑΓ. ΠΡΩΤ. ΚΑΛΑΜΑΤΑΣ	7
ΕΙΣΑΓ. ΠΡΩΤ. ΓΙΑΝΝΙΤΣΩΝ	6
ΕΙΣΑΓ. ΠΡΩΤ. ΔΡΑΜΑΣ	6
ΕΙΣΑΓ. ΠΡΩΤ. ΚΑΣΤΟΡΙΑΣ	6
ΕΙΣΑΓ. ΠΡΩΤ. ΟΡΕΣΤΙΑΔΑΣ	6
ΕΙΣΑΓ. ΠΡΩΤ. ΧΑΛΚΙΔΙΚΗΣ	6
ΕΙΣΑΓ. ΠΡΩΤ. ΕΔΕΣΣΑΣ	5
ΕΙΣΑΓ. ΠΡΩΤ. ΚΑΒΑΛΑΣ	5
ΕΙΣΑΓ. ΠΡΩΤ. ΚΑΡΔΙΤΣΑΣ	5
ΕΙΣΑΓ. ΠΡΩΤ. ΒΟΛΟΥ	4
ΕΙΣΑΓ. ΠΡΩΤ. ΓΡΕΒΕΝΩΝ	4
ΕΙΣΑΓ. ΠΡΩΤ. ΚΕΡΚΥΡΑΣ	4
ΕΙΣΑΓ. ΠΡΩΤ. ΜΕΣΟΛΟΓΓΙΟΥ	4
ΕΙΣΑΓ. ΠΡΩΤ. ΓΥΘΕΙΟΥ	3
ΕΙΣΑΓ. ΠΡΩΤ. ΘΗΒΩΝ	3
ΕΙΣΑΓ. ΠΡΩΤ. ΠΡΕΒΕΖΑΣ	3
ΕΙΣΑΓ. ΠΡΩΤ. ΑΡΤΑΣ	2
ΕΙΣΑΓ. ΠΡΩΤ. ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ	2
ΕΙΣΑΓ. ΠΡΩΤ. ΚΩ	2
ΕΙΣΑΓ. ΠΡΩΤ. ΛΑΜΙΑΣ	2
ΕΙΣΑΓ. ΠΡΩΤ. ΛΑΣΙΘΙΟΥ	2
ΕΙΣΑΓ. ΠΡΩΤ. ΜΥΤΙΛΗΝΗΣ	2
ΕΙΣΑΓ. ΠΡΩΤ. ΣΥΡΟΥ	2
ΕΙΣΑΓ. ΠΡΩΤ. ΤΡΙΚΑΛΩΝ	2
ΕΙΣΑΓ. ΠΡΩΤ. ΧΑΛΚΙΔΟΣ	2
ΕΙΣΑΓ. ΕΦΕΤΩΝ ΚΑΤΕΡΙΝΗΣ	1
ΕΙΣΑΓ. ΠΡΩΤ. ΛΙΒΑΔΕΙΑΣ	1

 

Πίνακας 3 – αριθμός Ποινικών διώξεων κατά ιδιότητα διωκομένου

ΙΔΙΟΤΗΤΑ ΔΙΩΚΟΜΕΝΟΥ	ΠΛΗΘΟΣ
ΔΗΜΟΣΙΟΣ ΥΠΑΛΛΗΛΟΣ	288
ΔΗΜΟΤΙΚΟΣ ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ	238
ΔΗΜΟΤΙΚΟΣ ΥΠΑΛΛΗΛΟΣ	178
ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΣ ΥΠΑΛΛΗΛΟΣ	115
ΑΝΤΙΔΗΜΑΡΧΟΣ	63
ΔΗΜΑΡΧΟΣ	48
ΙΑΤΡΟΣ ΕΣΥ	44
ΜΕΛΟΣ Δ.Σ.	34
ΥΠΑΛΛ. ΕΥΡΥΤΕΡΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΤΟΜΕΑ	28
ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΣ Α΄ΒΑΘΜ. ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ	24
ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΣ Β΄ΒΑΘΜ. ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ	22
ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ	20
ΠΥΡΟΣΒΕΣΤΙΚΟΣ ΥΠΑΛΛΗΛΟΣ	20
ΠΡΟΕΔΡΟΣ	15
ΕΙΔΙΚΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ	11
ΣΩΦΡΟΝΙΣΤΙΚΟΣ ΥΠΑΛΛΗΛΟΣ	11
ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΣ Γ΄ΒΑΘΜ. ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ	9
ΜΕΛΟΣ ΔΗΜΑΡΧ. ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ	7
ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΔΗΜΟΤΙΚΗΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗΣ	7
ΔΙΟΙΚΗΤΗΣ	6
ΥΠΑΛΛ. ΔΗΜΟΤΙΚΗΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗΣ	6
ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ	4
ΑΝΤΙΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΡΧΗΣ	3
ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΟΣ ΣΥΝΕΡΓΑΤΗΣ	3
ΓΕΝΙΚΟΣ ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ	1
ΔΙΕΥΘΥΝΩΝ ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ	1
ΙΑΤΡΟΣ ΙΚΑ	1
ΛΙΜΕΝΙΚΟΣ	1
ΛΙΜΕΝΙΚΟΣ ΥΠΑΛΛΗΛΟΣ	1
ΜΕΛΟΣ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ	1
ΜΕΤΑΚΛΗΤΟΣ	1
ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΡΧΗΣ	1
ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΟΠΙΚΟΥ  ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ	1
ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΟΣ ΙΑΤΡΟΣ	1

Σημειώσεις για το άρθρο

Συγκεκριμένα με 245 υποθέσεις (+29 της εισαγγ. Εφετών) η Σαλόνικα έρχεται πρώτη πανελλαδικά, ενώ 6-7 νομοί της Β. Ελλάδας συγκεντρώνουν τις μισές υποθέσεις από όλη την χώρα.

Οι αναλογίες βέβαια γίνονται τραγικά μεγάλες εναντίον των συγκεκριμένων περιοχών, αν τις δούμε σε σχέση με τον αριθμό των υπηρετούντων υπαλλήλων σε ποσοστό του συνόλου.

Έτσι, για παράδειγμα, ή Αττική που συγκεντρώνει το 1/2 περίπου του συνόλου των Δημοσίων υπαλλήλων συμμετέχει μόνο κατά το 1/5 στο σύνολο των υποθέσεων, ενώ η Θεσσαλονίκη που συγκεντρώνει το 1/10 περίπου των Δ.Υ. συμμετέχει με μεγαλύτερο ποσοστό στο σύνολο των υποθέσεων. Το συμπέρασμα που βγαίνει είναι οτι ο Δημόσιος υπάλληλος στη Θεσ/νικη είναι 5 φορές πιο ''επιρρεπής'' στην ανομία από αυτόν της Αθήνας, και ίσως μέχρι και 20 – 30 φορές περισσότερο από έναν υπάλληλο π.χ. της Πάτρας του Πειραιά ή της Λαμίας.

Όσον αφορά την ιδιότητα και τους χώρους εργασίας, οι Δήμοι μέσω Δημοτικών συμβούλων, υπαλλήλων, Δημάρχων κλπ συμμετέχουν στο 1/2 των υποθέσεων, που και σε αυτή την περίπτωση η ανομία θα εντοπίζεται στην Β. Ελλάδα

Συμπεράσματα – προτάσεις

1. Να μπουν οι συγκεκριμένοι νομοί και ειδικά η Θεσσαλονίκη σε καραντίνα και ειδικό καθεστώς εξυγίανσης προς αποφυγή μόλυνσης υπαλλήλων της υπόλοιπης χώρας.

2. Να αυξηθούν οι δικαστικές αίθουσες, οι δικαστικοί κλπ, όπως επίσης να μετακινηθούν και δικηγόροι από άλλα σημεία της χώρας για να αντιμετωπιστεί καλύτερα η σωρεία των υποθέσεων που συγκεντρώνεται στους νομούς της Β. Ελλάδας.

3. Να εφαρμοστεί ειδικό σύστημα πόθεν έσχες και η δήλωση να υποβάλλεται ηλεκτρονικά ανά τρίμηνο, για τους υπαλλήλους της Θεσσαλονίκης ανά μήνα

4. Μέσω του συστήματος αξιολόγησης να μπουν 2 βαθμοί ποινής σε όλους ανεξαιρέτως τους υπαλλήλους των αμαρτωλών νομών και 5 βαθμοί ποινής στην Θεσσαλονίκη προς παραδειγματισμό και συμμόρφωση.

5. Αν κανένα από αυτά τα μέτρα δεν αποδώσει, να απολυθούν πάραυτα όλοι οι Δημόσιοι υπάλληλοι των αμαρτωλών νομών ξεκινώντας από την Θεσσαλονίκη και οι υπηρεσίες να αντικατασταθούν από αντίστοιχες ιδιωτικές.

Υ.Γ.1 Τα συμπεράσματα - προτάσεις μπορεί να διαπνέονται από μαύρο χιούμορ, αλλά η ζωή πολλών υπαλλήλων που σέρνονται χρόνια στα δικαστήρια χωρίς να φταίνε έχει γίνει πραγματικά μαύρη.

Υ.Γ.2 Τελικά αυτή η ανισοκατανομή οφείλεται όντως στην αυξημένη διαφθορά στις συγκεκριμένες περιοχές ή κάπου αλλού; Κάποιοι ίσως που ασχολούνται με τις νομικές ή τις κοινωνικές επιστήμες θα μπορούσαν να δώσουν μια απάντηση;

ΤΡΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΨΕΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΡΙΘΜΟ ΤΩΝ ΔΗΜΟΣΙΩΝ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ

το άρθρο γράφτηκε το 2012

- Λοβέρδος: «Το ένα εκατομμύριο δημοσίων υπαλλήλων που ταλαιπωρούν δέκα εκατομμύρια πολίτες... μας έφτασε εδώ που μας έφτασε». 
- Πάγκαλος: «Οι δημόσιοι υπάλληλοι... είναι 1 εκατομμύριο. Δύο στους τρεις είναι άχρηστοι».
- ΕΒΕΑ (Μίχαλος): «Το σύνολο των υπαλλήλων του δημοσίου τομέα ανέρχεται, κατά προσέγγιση, στο 1.100.000».

Σε 665.740 ανέρχεται ο συνολικός αριθμός του προσωπικού του Δημοσίου, των ΝΠΔΔ και των ΟΤΑ α΄και β΄βαθμού, που υπηρετούσε ως 19.7.2012, σύμφωνα με στοιχεία που διαβιβάστηκαν στη Βουλή από τον υπουργό Διοικητικής Μεταρρύθμισης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης Αντώνη Μανιτάκη.

Τρία χρόνια εσκεμμένα ψέματα από τους ανθρώπους της εξουσίας, από τα ΜΜΕ, από το επιχειρηματικό κατεστημένο.

Γιατί όμως; (λόγοι άγνοιας προφανώς δεν ισχύουν)

Πριν δοθεί κάποια απάντηση θα παρατεθούν μερικά στοιχεία για την πραγματικότητα του Δημόσιου τομέα στην Ελλάδα αλλά και σε σχέση με το τι συμβαίνει στην Ευρώπη.

1. Ο παραγωγικός δημόσιος τομέας, εκεί που είναι ο στόχος των ιδιωτικοποιήσεων, δηλ. ΟΤΑ – Παιδεία – Υγεία, δεν αριθμεί πάνω από 400.000 υπαλλήλους. (Στο σύνολο των 665.000 συμπεριλαμβάνονται, 90.00 υπάλληλοι από την κεντρική διοίκηση, 72.000 από σώματα ασφαλείας, 83.000 στρατιωτικοί, 4.000 δικαστικοί, 11.000 κληρικοί).

Επίσης ο συνολικός αριθμός έχει μειωθεί κατά 50.000 άτομα το 2010-11 λόγο των μνημονιακών πολιτικών, και άγνωστο πόσο θα μειωθεί το 2012.

2. Eρευνα που διενεργήθηκε, εκ μέρους ερευνητών του Αυστριακού Ινστιτούτου Οικονομικών Ερευνών και των Πανεπιστημίων Στρασβούργου και Μαγδεμβούργου, για την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, όπου εξετάζονται – και μάλιστα σε βάθος χρόνου τριών δεκαετιών - τα ποσοστά των Δ.Υ. επί του συνόλου των εργαζομένων η Ελλάδα κατατάσσεται 14η, επί 17 συνολικά κρατών, με ποσοστό υπαλλήλων 11,4%, ελάχιστα πάνω από την Ιρλανδία (11%), την Ολλανδία (10,7%) και τη Γερμανία (10,2%). Πολύ περισσότερους δημόσιους υπάλληλους διαθέτει αναλογικά η Γαλλία (21,2%), αλλά και Αγγλία (17,8%). Πρώτη είναι η Σουηδία (30%) και δεύτερη η Δανία (29%).

Στην ίδια έρευνα πιστοποιείται ότι οι δημόσιες δαπάνες στην Ελλάδα, ως ποσοστό επί του ΑΕΠ, ήταν μικρότερες από τις αντίστοιχες των περισσότερων ευρωπαϊκών χωρών.

3. Από στοιχεία του Διεθνούς Γραφείου Εργασίας, το ελληνικό ποσοστό των εργαζόμενων στο δημόσιο τομέα επί του συνόλου της απασχόλησης ανέρχεται σε 16% – μεγαλύτερο παρουσιάζουν οι ΗΠΑ και ο Καναδάς. Το αντίστοιχο γαλλικό είναι 26%, το βελγικό 22,5%, το βρετανικό 18.9%. Οι Σκανδιναβοί σταθερά γύρω στο 30%.

4. Όσον αφορά το μισθολογικό κόστος, μετά και τις τελευταίες περικοπές, πρέπει να έχει πέσει κάτω από το 50% του μέσου Ευρωπαϊκού. (Το 2012 το ελληνικό κράτος θα πληρώσει σε μισθούς δημοσίων υπαλλήλων το 5,76% του ΑΕΠ και σε τόκους το 7.39% του ΑΕΠ. Το 2015 τα αντίστοιχα ποσοστά προβλέπονται 4,83% και 9,28%.)

Σίγουρα οι παθογένειες της δημόσιας διοίκησης είναι πολλές, όπως η ελλιπής οργάνωση, η αναποτελεσματικότητα, η κακή ιεράρχηση αναγκών, οι πελατειακές σχέσεις, η ανεπάρκεια τεχνολογικού εξοπλισμού για να αναφέρουμε μερικά, αλλά δεν αφορούν κανένα δυσανάλογα μεγάλο συνολικό αριθμό υπαλλήλων.

Γιατί τότε αυτή η εσκεμμένη προπαγάνδα, γύρω από τον αριθμό των Δ.Υ.

1. Βασικός λόγος είναι το ξεπούλημα των παραγωγικών τμημάτων του Δημόσιου τομέα δηλ. υγεία, παιδεία, τομείς της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, είναι στις άμεσες προτεραιότητες της σημερινής και των προηγούμενων κυβερνήσεων και εδώ πρέπει να συμπεριλάβουμε και τις ΔΕΚΟ. Το βλέπουμε εξάλλου να γίνεται πράξη σήμερα με το ξεπούλημα και τη συρρίκνωση των τελευταίων υπολειμμάτων κοινωνικού κράτους. (το Ελληνικό κράτος δεν ξοδεύει ούτε τα μισά ποσά σε κοινωνικές δαπάνες σε σχέση με το μέσο όρο της Ε.Ε.)

2. Κατηγορώντας του δημόσιους υπάλληλους σαν υπεράριθμους και ακόμη σαν τεμπέληδες, διεφθαρμένους κ.λ.π., διαφεύγουν των δικών τους διαχρονικών ευθυνών για τα προβλήματα που πράγματι έχει το δημόσιο. Για μια ακόμη φορά αυτοί που δημιούργησαν το πρόβλημα εμφανίζονται σήμερα τιμητές, και με περίσσεια υποκρισία σωτήρες.

3. Ο κοινωνικός αυτοματισμός. Παλιά δοκιμασμένη συνταγή, στρέφουμε τους εργαζόμενους στον ιδιωτικό τομέα ενάντια στον Δημόσιο. Έτσι αποδυναμώνεται η αλληλεγγύη και η ενότητα των εργαζομένων, συκοφαντούνται οι αγώνες και καταστέλλονται ευκολότερα.

Το συμπέρασμα μάλλον εξάγεται εύκολα, η κατευθυνόμενη προπαγάνδα για το υπεράριθμο Δημόσιο σε συνδυασμό με τις διεφθαρμένες συντεχνίες που κρατούν όμηρο τον Ελληνικό λαό και τα προνόμια που απολαμβάνουν οι Δημόσιοι υπάλληλοι, έχουν στόχο την διευκόλυνση του ξεπουλήματος των παραγωγικών τομέων του Δημοσίου, την επιπλέον συρρίκνωση του όποιου κοινωνικού κράτους έχει απομείνει, εν τέλει το φόρτωμα της κρίσης στις πλάτες των πιο αδύνατων.

* Παρακάτω θα βρείτε πίνακα με του απασχολούμενους στο Δημόσιο ανά κατηγορία

Σημ. Η αύξηση που παρατηρείται στους ΟΤΑ οφείλεται στην μεταφορά από τις περιφέρειες λόγο Καλλικράτη.