«Τάξη» στα επικίνδυνα απόβλητα – Πόσοι τόνοι παράγονται ανά Περιφέρεια

Τον φιλόδοξο στόχο της εξάλειψης της ανεξέλεγκτης απόρριψης επικίνδυνων αποβλήτων και της διαχείρισης όλων των αποθηκευμένων από βιομηχανίες ποσοτήτων έως το 2018 θέτει το Εθνικό Σχέδιο Διαχείρισης Επικίνδυνων Αποβλήτων. Το σχέδιο, που τέθηκε «σιωπηρά» σε δεκαήμερη διαβούλευση, έρχεται με πολυετή καθυστέρηση, λίγο πριν από την επιβολή προστίμου στη χώρα μας από το Ευρωδικαστήριο για τη χαώδη κατάσταση που εξακολουθεί να επικρατεί.

Σύμφωνα με το σχέδιο και τα οσα παραθέτει σε ρεπορτάζ της η «Καθημερινή», υπολογίζεται ότι κάθε έτος παράγονται περίπου 280.000 τόνοι επικίνδυνων αποβλήτων, τα περισσότερα (περί τις 136.000 τόνους) από τις βιομηχανίες. Το 36% παράγεται στην Αττική, το 16% στην Κεντρική Μακεδονία και το 13% στη Στερεά Ελλάδα, στις περιοχές δηλαδή όπου υπάρχουν βιομηχανικές περιοχές ή άτυπες βιομηχανικές συγκεντρώσεις. Το μεγαλύτερο μέρος των επικίνδυνων αποβλήτων που παράγεται στη χώρα μας είναι χημικά (χρησιμοποιημένα έλαια, απόβλητα χημικών ουσιών, 53,8%) και ανόργανα (λ.χ. υπολείμματα καύσης, 38,8%). Αξιοσημείωτο είναι ότι η πολιτεία δεν γνωρίζει πού καταλήγει το 33% των βιομηχανικών αποβλήτων, ενώ ένα σημαντικό ποσοστό αυτών (17%) αποθηκεύεται (άγνωστο για πόσο).

Oπως είναι επόμενο, λοιπόν, το Εθνικό Σχέδιο προσπαθεί να δημιουργήσει την υποδομή και την οργάνωση εκείνη, που θα βάλει μια σχετική τάξη σε αυτή την κατάσταση. Ανάμεσα στους βασικούς στόχους του είναι:

• Ολοκλήρωση του αναγκαίου δικτύου σε υποδομές διαχείρισης έως το 2020.

• Μείωση στο ελάχιστο δυνατό της συνολικής ποσότητας ανακτήσιμων αποβλήτων που προορίζονται για διάθεση.

• Συστηματική καταγραφή και παρακολούθηση των δεδομένων παραγωγής και διαχείρισης των αποβλήτων

• Δημιουργία ηλεκτρονικού μητρώου δεδομένων αποβλήτων, το οποίο θα είναι προσβάσιμο από όλους τους αρμόδιους φορείς. Αναμόρφωση κεντρικού μηχανισμού παρακολούθησης και ελέγχου της διαχείρισης των επικίνδυνων αποβλήτων.

• Εξάλειψη της ανεξέλεγκτης διάθεσης Ε.Α. έως το 2018.

• Για τα αποθηκευμένα απόβλητα, υποβολή σχεδίων συμμόρφωσης έως τα μέσα του 2016 και αποκατάσταση των χώρων αποθήκευσής τους μέχρι το τέλος του πρώτου εξαμήνου του 2018, λαμβάνοντας υπόψη κριτήρια όπως κυρίως η επικινδυνότητα και η ποσότητα.

• Τέλος, αποκατάσταση των κυριότερων ρυπασμένων χώρων διάθεσης αποβλήτων έως το 2020.

Oσον αφορά το «φλέγον» θέμα των χώρων ταφής επικινδύνων αποβλήτων, το σχέδιο προβλέπει σε πρώτη φάση την αξιοποίηση των δύο υφιστάμενων ιδιωτικών ΧΥΤΕΑ για την εξυπηρέτηση των αναγκών τρίτων, τουλάχιστον έως την ολοκλήρωση των αναγκαίων υποδομών. Και σε δεύτερη φάση την κατασκευή νέων ΧΥΤΕΑ, συνολικής δυναμικότητας 70 χιλ. τόνων ετησίως. Οπως επισημαίνει, θα πρέπει εντός του 2016 να προωθηθούν οι απαραίτητες ρυθμίσεις τόσο για τη διαμόρφωση των εν λειτουργία ΧΥΤΕΑ, προκειμένου αυτοί να μπορούν να δεχθούν τα παραγόμενα βιομηχανικά απόβλητα, όσο και για την αξιοποίηση εν λειτουργία εγκαταστάσεων, όπως ο αποτεφρωτήρας, η τσιμεντοβιομηχανία κ.ά., για την τελική διάθεση των οργανικών επικίνδυνων βιομηχανικών αποβλήτων.

Σημαντικό είναι και το πρόβλημα διαχείρισης των επικίνδυνων ιατρικών αποβλήτων (16.300 τόνοι ετησίως, εκ των οποίων, το 44% με άγνωστη κατάληξη). Το σχέδιο προτείνει την κατασκευή νέων μονάδων αποστείρωσης (ενδεχομένως και μία σε κάθε μεγάλη πόλη) και αποτέφρωσης.

Πώς φτάσαμε στην απειλή προστίμου

Πώς βρεθήκαμε σήμερα υπό την απειλή προστίμου για τα επικίνδυνα απόβλητα; Οπως εξηγεί ο κ. Χρήστος Μαλλιαρός, χημικός μηχανικός – μελετητής, οι δύο πρώτες μελέτες για τη διαχείριση των επικίνδυνων αποβλήτων στη χώρα μας ανατέθηκαν στις αρχές της δεκαετίας του ’90, κατ’ εφαρμογή της κοινοτικής νομοθεσίας. Στόχος ήταν το 2000 να λειτουργούν δύο κέντρα επεξεργασίας (με χώρους υγειονομικής ταφής), ένα στη Βόρεια Ελλάδα (Θεσσαλονίκη) και ένα στη Νότια (Αττικοβοιωτία).

Οι μελέτες ολοκληρώθηκαν στα μέσα της δεκαετίας του ’90 και το κράτος ανέλαβε την υποχρέωση να υλοποιήσει τις απαραίτητες επενδύσεις σε διάστημα 60 μηνών, με χρηματοδότηση από το Β΄ ΚΠΣ (1994-1999). Λίγο αργότερα, ζήτησε από την Ε.Ε. την πρώτη εξαετή παράταση και η χρηματοδότηση μετακινήθηκε στο Γ΄ ΚΠΣ (2000-2006). Οταν το 2004 άλλαξε η κυβέρνηση, το σχέδιο δεν είχε προχωρήσει στο ελάχιστο και έτσι μετακινήθηκε στο ΕΣΠΑ (2007-2013). Οταν το 2009 άρχισε η διαδοχή των κυβερνήσεων, η υπόθεση εξακολουθούσε να βρίσκεται στο σημείο μηδέν. «Κύρια αιτία ήταν το μικροπολιτικό κόστος», εκτιμά ο κ. Μαλλιαρός, που είχε εκπονήσει τη μία από τις δύο μελέτες της δεκαετίας του ’90. «Κανένας δεν αναλάμβανε το ρίσκο της χωροθέτησης των εγκαταστάσεων γιατί ανέμενε αντιδράσεις από τους κατοίκους. Κι έτσι η εξασφαλισμένη χρηματοδότηση κατέληγε να χαθεί».

Πηγή : «Καθημερινή» – Ρεπορτάζ : Γιώργος Λιάλιος

     

           

  Ανάλυση τακτικού προσωπικού Δημόσιας Διοίκησης για το έτος 2015 

http://www.minadmin.gov.gr/wp-content/uploads/20160318_analisi_metabolon_taktikou_prosopikou2015.pdf

ΤΟΠΙΚΟ ΣΧΕΔΙΟ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ ΑΠΟΒΛΗΤΩΝ

Το σημερινό σύστημα διαχείρισης απορριμμάτων είναι απαρχαιωμένο και ουδεμία σχέση έχει με τα αντίστοιχα σύγχρονα Ευρωπαϊκά συστήματα που εφαρμόζονται για την προστασία του περιβάλλοντος και την εξοικονόμηση πόρων.

Η συνέχιση του τρόπου λειτουργίας συλλογής και απόθεσης σύμμεικτων μόνο αρνητικά αποτελέσματα μπορεί να έχει γιατί:

-Μολύνει το περιβάλλον (και στην απόθεση και στην συλλογή)

-Εχει τεράστια κόστη τα οποία επωμίζονται τελικά οι δημότες

-Είναι αιτία δημιουργίας ατυχημάτων (πολλές φορές θανατηφόρων)

-Εντείνει την ανορθολογική διαχείριση του προσωπικού, το ξόδεμα εργατοωρών, την κακή λειτουργία των υπηρεσιών.

Η ανακύκλωση μέσω του μπλε κάδου βρίσκεται σε οριακό σημείο, παρουσιάζει πτώση,

(< 10%) και τα οικονομικά οφέλη του Δήμου εμφανίζονται μάλλον αρνητικά, (το κόστος βγαίνει ίδιο με την διαχείριση των σύμμεικτων).

Στα άλλα ρεύματα, ΑΕΕΚ, ογκώδη, κλαδιά, έχουμε και εκεί οικονομική επιβάρυνση, ενώ για τα ΑΗΗΕ (ηλ. Συσκευές), έλαια, ελαστικά κλπ, όπου υπάρχουν συμβάσεις με εταιρείες ενταγμένες στο ΣΣΕΔ (Συλ. Συστ. Εναλ. Διαχ) τα αποτελέσματα της συλλογής είναι φτωχά.

Τέλος αμφισβητείται πλέον σοβαρά αν αυτός ο τρόπος διαχείρισης συμβάλει στην προστασία του περιβάλλοντος..

Το πρόβλημα μεγαλώνει αν συνυπολογίσουμε τον παράγοντα ΧΥΤΑ Μαυροράχης. (ο οποίος φτιάχτηκε για να λειτουργήσει ως ΧΥΤΥ) με ορίζοντα λειτουργίας μόνο 5 ετών, ενώ εντείνονται τα προβλήματα με τα στραγγίσματα, με τη μόλυνση του υπεδάφους κλπ

Η λύση στο πρόβλημα διαχείρισης, που μέχρι το πρόσφατο παρελθόν πρότεινε η πολιτεία, στην οποία συνηγορεί ο ΦΟΔΣΑ και η ΤΕΔΚ είναι η κατασκευή και λειτουργία του ΣΜΑ Ευκαρπίας. Ενός υπερδιαστασιολογημένου έργου που κατασκευάζεται μέσω ΣΔΙΤ και θα μπορεί να δέχεται 1000tn/ ημέρα. Οι Δήμοι που θα πηγαίνουν εκεί δεν παράγουν πάνω απο 450tn/ημέρα και γι αυτό προβλέπονται χρηματικές ρήτρες για τους Δήμους αν οι ποσότητες είναι λιγότερες απ αυτές που συμφωνήθηκαν. Επιπλέον οι τιμές απόθεσης ανά τόνο είναι αυξημένες. Είναι φανερό οτι το τεράστιο αυτό εργοστάσιο επεξεργασίας σύμμεικτων είναι αντίθετο στη λογική της αποκεντρωμένης διαχείρισης, και υπονομεύει οποιεσδήποτε προσπάθειες για ανακύκλωση και διαλογή στην πηγή, ενώ με την δυσλειτουργία του θα οδηγήσει στη ''λύση'' της καύσης προκαλώντας δικαιολογημένα τις αντιδράσεις της κοινωνίας.

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟ ΤΟΠΙΚΟ ΣΧΕΔΙΟ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ ΑΠΟΒΛΗΤΩΝ ΚΑΛΑΜΑΡΙΑΣ ΣΤΟ ΠΛΑΙΣΙΟ ΤΗΣ ΔΙΑΒΟΥΛΕΥΣΗΣ

Το ΤΣΔ εκπονήθηκε από 7 συναδέλφους μας στον Δήμο, όταν οι περισσότεροι Δήμοι έχουν αναθέσει αυτό το έργο σε εξωτερικά μελετητικά γραφεία. Επιπλέον οι συνάδελφοί μας με την δουλειά τους απέδειξαν ότι υπάρχουν άξιοι και επιστημονικά καταρτισμένοι εργαζόμενοι και οτι η Τοπική Αυτοδιοίκηση με κατάλληλη οργάνωση και σωστό σχεδιασμό μπορεί να λειτουργήσει προς όφελος της κοινωνίας και του πολίτη.

Το ΤΣΔ αποτελεί μια καλή βάση για να εφαρμοσθεί η αποκεντρωμένη διαχείριση στα πρότυπα του ΕΣΔΑ(Εθνικό Σχέδιο Διαχείρισης).

Εμείς από τη μεριά μας και στα πλαίσια της διαβούλευσης κάνουμε τις παρακάτω προτάσεις με τη λογική της διεύρυνσης του αντικειμένου της μελέτης, και της καλύτερης οργάνωσης και αποτελεσματικότητας της προσπάθειας,

1. Είναι απαραίτητος ο Διοικητικός - Τεχνολογικός, εκσυγχρονισμός της Δ/νσης Καθαριότητας -Ανακύκλωσης. Αυτή τη στιγμή η υπηρεσία στελεχώνεται απο τον Δ/ντη και 8 περίπου επιστάτες, επόπτες. Οι θέσεις των δύο τμημάτων (καθαριότητας – ανακύκλωσης και κίνησης - συντήρησης) παραμένουν κενές. Είναι προφανές ότι με τον τρόπο που λειτουργεί σήμερα η υπηρεσία θα αντιμετωπίσει μεγάλες δυσκολίες στην υλοποίηση των στόχων της αποκεντρωμένης διαχείρισης. Είναι θεμιτό, στα πλαίσια αλλαγής του ΟΕΥ, να δημιουργηθεί ξεχωριστό τμήμα ανακύκλωσης – περιβάλλοντος και να στελεχωθεί με κατάλληλο επιστημονικό προσωπικό.

Για να ανταποκριθούμε στις σύγχρονες απαιτήσεις, πρέπει να προβλεφθεί η οριζόντια συνεργασία των Δ/σεων. Τα προβλήματα που έχουν να επιλύσουν σήμερα οι Δήμοι είναι πολύπλοκα και αλληλένδετα ανάμεσα σε διαφορετικές υπηρεσίες. Πρέπει να αποτραπεί το φαινόμενο που παρατηρείται πολλές φορές, εξαιτίας της κάθετης δομής, υπηρεσίες να έρχονται σε αντιπαράθεση ή να υποσκάπτει η μια το έργο της άλλης. Το ζήτημα της διαχείρισης αποβλήτων διαπερνά πολλές διαφορετικές υπηρεσίες (καθαριότητα, πράσινο, τεχνική, προγραμματισμού) οι οποίες στα πλαίσια της υλοποίησής του οφείλουν να συνεργαστούν αρμονικά.

2. Το ζήτημα της Διαδημοτικής συνεργασίας πρέπει να τεθεί πιο επιτακτικά και άμεσα.

Κρίνεται απαραίτητη η συνεργασία με το Δήμο Θεσ/νικης για την χρήση του ΣΜΑ, και με τους όμορους Δήμους Πυλαίας -Χορτιάτη, Θέρμης και Θερμαϊκού, στα πλαίσια θεσμοθετημένης διαδημοτικής συνεργασίας ή ακόμη και δημιουργίας συνδέσμου Δήμων (στα πρότυπα του ΦΟΔΣΑ) ώστε να μπορέσουν να λειτουργήσουν από κοινού, ΚΔΑΥ, μονάδα κομποστοποίησης, επεξεργασίας ογκωδών – μπάζων, υπολειμμάτων σύμμεικτων κλπ. Η συνεργασία επιβάλλεται και για ένα ακόμη λόγο, ότι λείπουν από την Καλαμαριά εκτάσεις για την χωροθέτηση τέτοιων εγκαταστάσεων

Η σημερινή συνεργασία των τριών Δήμων μέσω της ΕΕΑΑ ''ΑΝΑΤΟΛΙΚΗ ΑΕ'' έχει φτάσει στα όριά της και πρέπει μετά την λήξη της σύμβασης οι Δήμοι να επιδιώξουν μια νέα μορφή συνεργασίας διερευνώντας το πλαίσιο από τώρα.

3. Επειδή η ενημέρωση – ευαισθητοποίηση των πολιτών είναι το πρώτο και βασικό βήμα για την υλοποίηση του σχεδίου θα έπρεπε αυτή να ξεκινάει μέσα στο 2016 και όχι το 2017 όπως προβλέπει η μελέτη. Έχει αποδειχθεί ότι το πρώτο βασικό βήμα της αποκεντρωμένης διαχείρισης, η πρόληψη, μέσα από σωστά οργανωμένες εκστρατείες ενημέρωσης, εκτός από την ευαισθητοποίηση των πολιτών έχει και πρακτικά αποτελέσματα, δηλ. μείωση των απορριμμάτων που μπορεί να φτάσει το ποσοστό του 5%.

Το ΤΣΔ για την επιτυχία του προϋποθέτει την κοινωνική αποδοχή και συμμετοχή. Γι αυτό οι διαδικασίες της ενημέρωσης και διαβούλευσης με τους κοινωνικούς, επαγγελματικούς, τοπικούς φορείς, συλλόγους και πολίτες, είναι απαραίτητες σε όσο το δυνατόν μεγαλύτερη κλίμακα, για να καμφθούν φόβοι και επιφυλάξεις που τις περισσότερες φορές είναι αποτέλεσμα άγνοιας.

4. Στο χρονοδιάγραμμα υλοποίησης του ΤΣΔ για την συλλογή συσκευασιών προβλέπεται μέχρι το 2017 η συνεργασία με την ''ΑΝΑΤΟΛΙΚΗ ΑΕ'', ενώ δεν υπάρχει πρόβλεψη μέχρι το 2020 και επίσης η συνεργασία με τα Συστήματα Εναλ. Διαχ. για την χωριστή συλλογή των άλλων ρευμάτων (ΑΗΗΕ (ηλ. συσκευές), ΑΕΚΚ (ογκώδη - μπάζα), ελαστικά, έλαια κλπ) παρατείνεται μέχρι το 2020. Πιστεύουμε, και στο πλαίσιο της δημιουργίας και λειτουργίας του πράσινου σημείου, ότι ο Δήμος πρέπει να αναπτύξει τα δικά του συστήματα διαχείρισης και διάθεσης των ρευμάτων (και διαδημοτικά) ώστε να αποδεσμευθεί σταδιακά από τα ΣΕΔ, διαδικασία που θα εμβαθύνεται με την πάροδο του χρόνου. Στο πλαίσιο αυτό θα ήταν καλό να καταγραφούν τα ποσοστά εκτροπής των ρευμάτων και η αξιοποίησή τους.

5. Υπολογισμός οικονομικού οφέλους απο την αξιοποίηση των ρευμάτων. Στην ενότητα του λειτουργικού κόστους, στο σενάριο Β, να υπάρχει και ένας υπολογισμός του χρηματικού οφέλους απο την αξιοποίηση των ανακυκλούμενων. Αυτή τη στιγμή το έντυπο χαρτί έχει τιμή διάθεσης περίπου 80€/tn, το χαρτί συσκευασίας 70€/tn, το πλαστικό 60€/tn, το αλουμίνιο 500€/tn, το εδαφοβελτιωτικό 150€/tn, κλπ. Επίσης πολλά απο τα ρεύματα επιδοτούνται απο την ΕΕΑΑ, πχ το πλαστικό επιδοτείται με 80€/tn. Θα μπορούσε δηλ. αυτή η επιδότηση να πηγαίνει στους Δήμους.

Τα ποσά που θα προέκυπταν από ένα τέτοιο υπολογισμό θα μπορούσαν να αφαιρεθούν απο το τελικό κατ έτος κόστος διαχείρισης.

6. Δίκτυο συνοικιακής κομποστοποίησης, με την τοποθέτηση κάδων στα πάρκα και στους δημόσιους χώρους, όπου θα μεταφέρονται τα υλικά απο την συντήρηση των πάρκων και τα κλαδέματα, αλλά ακόμη και μέρος των βιοαπόβλητων των λαϊκών αγορών.

Έγινε με επιτυχία αλλού με αποτέλεσμα την παραγωγή καλής ποιότητας εδαφοβελτιωτικού. Στην όλη προσπάθεια εκτός απο τους εργαζόμενους στο πράσινο μπορούν με την αναγκαία εκπαίδευση μπορούν να συμβάλλουν και οι δημότες.

7. Όσον αφορά τον τεχνικό εξοπλισμό είναι καλό να προγραμματισθούν οι αγορές των κατάλληλων οχημάτων και μηχανημάτων που θα εξυπηρετούν την υλοποίηση του σχεδίου. Για παράδειγμα για την μελλοντική συλλογή βιοαπόβλητων δεν είναι αναγκαία η αγορά αυτοκινήτων με συμπίεση καθώς η όλη διαδικασία μπορεί να γίνει με αυτοκίνητα σχετικά μικρά των 5 κυβ.μετρ.

Ακόμη εκφράζουμε τις επιφυλάξεις μας για την επέκταση του δικτύου υπόγειων κάδων στο βαθμό που από την φύση τους (ικανοί να δεχθούν μεγάλες ποσότητες σύμμεικτων), αποτελούν κομμάτι του συγκεντρωτικού τρόπου διαχείρισης.

8. Για τους εργαζόμενους πιστεύουμε πως πρέπει να προβλεφθεί συνολική αύξηση προσωπικού τόσο στις ειδικότητες εργατών, τεχνιτών, όσο και ανάλογων επιστημόνων. Ο λόγος είναι ότι τα συστήματα αποκεντρωμένης διαχείρισης για να λειτουργήσουν σωστά δεν πρέπει να υιοθετήσουν λογικές εντάσεως εργασίας αλλά στοχευμένης και ειδικευμένης ποιοτικής διαχείρισης . Επιπλέον το προσωπικό πρέπει και στην αρχή της διαδικασίας, αλλά και κατά διαστήματα να εκπαιδεύεται για να μπορεί να στηρίξει την όλη διαδικασία. Τέλος η εναλλακτική διαχείριση. οφείλει να επιστρέψει κατά κάποιο τρόπο τα κέρδη της στην κοινωνία με την μορφή μείωσης των δημοτικών τελών αλλά και με την μορφή δημιουργίας νέων θέσεων εργασίας.

Η αλλαγή του νομοθετικού πλαισίου δεν είναι κάτι που αφορά την σύνταξη ενός ΤΣΔ. Είναι όμως προαπαιτούμενο για να υλοποιηθεί η αποκεντρωμένη διαχείριση και πρέπει σίγουρα να δοθούν λύσεις για την χωροθέτηση, για τις άδειες λειτουργίας εκμετάλλευσης των υλικών κλπ.

Σοβαρά ζητήματα επίσης εγείρονται απο τις υπαναχωρήσεις της κυβέρνησης τόσο για τις ΣΔΙΤ (δόθηκε στην Δ.Μακεδονία είναι άμεσος ο κίνδυνος για Πελοπόννησο, Ήπειρο, Σέρρες), όσο και για τις μονάδες καύσης.

Και ακόμη η λειτουργία των τοπικών ΦΟΔΣΑ σε πολλές περιπτώσεις λειτουργεί υπερ του συγκεντρωτικού μοντέλου, όπως στην Θεσ/νικη με τον ΣΜΑ Ευκαρπίας.

Αν χαθεί η ευκαιρία υλοποίησης του ΕΣΔΑ, με την εφαρμογή των ΤΣΔ και των ΠΕΣΔΑ, τότε ανοίγεται διάπλατα ο δρόμος στα μεγάλα εργολαβικά συμφέροντα, κυρίως μέσω της καύσης, να αποκομίσουν τεράστια κέρδη από την διαχείριση και την αποκομιδή εις βάρος του περιβάλλοντος και της κοινωνίας

9/3/16

Αγωνιστική κίνηση εργαζομένων Καλαμαριάς 

Ποια Αριστερά;

πηγή. efsyn

Κυκλοφόρησε πρόσφατα και στη γλώσσα μας το βιβλίο του Γάλλου φιλοσόφου Ζαν-Κλοντ Μισεά «Τα μυστήρια της Αριστεράς» (μετάφραση Στράτος Ιωαννίδης, Εναλλακτικές Εκδόσεις). Στη γλώσσα μας κυκλοφορούν επίσης τα βιβλία του Μισεά «Η εκπαίδευση της αμάθειας» (Βιβλιόραμα, 2002), «Το αδιέξοδο Ανταμ Σμιθ» (Εναλλακτικές Εκδόσεις, 2007) και «Η αυτοκρατορία του μικρότερου κακού» (Πόλις, 2008). Στην ακόλουθη συνέντευξή του, που δημοσιεύτηκε στο γαλλικό περιοδικό «Marianne», ο Ζαν-Κλοντ Μισεά μιλάει για το βιβλίο του «Τα μυστήρια της Αριστεράς».

• Εκτιμάτε ότι είναι επείγουσα η ανάγκη να εγκαταλείψουμε τον όρο «Αριστερά», να ονομάσουμε διαφορετικά τις πολιτικές δυνάμεις που θα αναλάμβαναν εκ νέου το καθήκον να υπερασπιστούν τα συμφέροντα της εργατικής τάξης…

Αν κατέληξα -ακολουθώντας μεταξύ άλλων τον Κορνήλιο Καστοριάδη και τον Κρίστοφερ Λας- να αμφισβητήσω τη λειτουργία της παλιάς διαίρεσης Αριστεράς-Δεξιάς, που έχει γίνει σήμερα παραπλανητική, το έκανα απλώς στον βαθμό που ο ιστορικός συμβιβασμός, ο οποίος έγινε την επαύριο της υπόθεσης Ντρέιφους, ανάμεσα στο εργατικό σοσιαλιστικό κίνημα και τη φιλελεύθερη και ρεπουμπλικανική Αριστερά (αυτό το «κόμμα της κίνησης» του οποίου το ριζοσπαστικό κόμμα και ο βολτερικός τεκτονισμός αποτελούσαν εκείνη την εποχή την πιο προωθημένη πτέρυγα) μου φαίνεται ότι έχει ήδη εξαντλήσει όλες τις θετικές αρετές του. Στην αρχή πράγματι επρόκειτο μόνο για τη σύναψη μιας αμυντικής συμμαχίας εναντίον εκείνου του κοινού εχθρού που ενσάρκωνε τότε η παντοδύναμη «αντίδραση». Με άλλα λόγια, ένα ετερόκλητο σύνολο ουσιαστικά προκαπιταλιστικών δυνάμεων, οι οποίες ήλπιζαν ακόμη ότι θα μπορούσαν να αναστηλώσουν, ολικά ή εν μέρει, το Παλαιό Καθεστώς και ιδίως την κυριαρχία της Καθολικής Εκκλησίας πάνω στους θεσμούς και τις ψυχές. Αυτή η αντιδραστική Δεξιά όμως σαρώθηκε οριστικά το 1945 και τα τελευταία απομεινάρια της τον Μάιο του 1968 (αυτό που αποκαλούν στις μέρες μας «Δεξιά» αναφέρεται στην πραγματικότητα στους οπαδούς του οικονομικού φιλελευθερισμού του Φρίντριχ Χάγεκ και του Μίλτον Φρίντμαν). Καθώς στερήθηκε τον αρχικό εχθρό του και τους συγκεκριμένους στόχους που ενσάρκωνε (όπως η πατριαρχική οικογένεια ή η «συμμαχία του θρόνου και της εκκλησίας»), το «κόμμα της κίνησης» βρέθηκε καταδικασμένο, αν ήθελε να διατηρήσει την αρχική του ταυτότητα, να παρατείνει επ’ άπειρον το έργο του ολικού «εκσυγχρονισμού» του κόσμου. Αν όμως οι πρώτοι σοσιαλιστές συμμερίζονταν με εκείνη τη φιλελεύθερη και ρεπουμπλικανική Αριστερά την άρνηση όλων των καταπιεστικών και άδικων θεσμών του Παλαιού Καθεστώτος, δεν είχαν διόλου την πρόθεση να καταργήσουν το σύνολο των μορφών της παραδοσιακής λαϊκής αλληλεγγύης, ούτε να επιτεθούν στα ίδια τα θεμέλια του «κοινωνικού δεσμού» (γιατί εκεί καταλήγει αναπόφευκτα κανείς όταν θέλει να θεμελιώσει μια σύγχρονη «κοινωνία» -παραγνωρίζοντας όλα τα δεδομένα της ανθρωπολογίας και της ψυχολογίας- πάνω στη μοναδική βάση της ιδιωτικής συμφωνίας μεταξύ ατόμων που θεωρούνται «από τη φύση τους ανεξάρτητα»). Η σοσιαλιστική κριτική στον ατομικισμό και στις καταστροφικές για τον άνθρωπο επιπτώσεις της φιλελεύθερης ιδεολογίας, σύμφωνα με την οποία η αγορά και το αφηρημένο δίκαιο μπορούσαν να αποτελέσουν, όπως έλεγε ο Ζαν-Μπατίστ Σε, ένα επαρκές «κοινωνικό τσιμέντο» (ο Ενγκελς έγραφε το 1843 ότι η έσχατη συνέπεια αυτής της λογικής θα ήταν μια μέρα να «διαλύσουν την οικογένεια»), θα γινόταν στο εξής σαφώς ασυμβίβαστη με αυτή τη λατρεία της κίνησης ως αυτοσκοπού, της οποίας ο Εντουαρντ Μπερνστάιν είχε διατυπώσει την αρχή ήδη από τα τέλη του 19ου αιώνα, όταν δήλωνε ότι «ο τελικός σκοπός δεν είναι τίποτα» και ότι «το κίνημα είναι το παν». Για να τερματίσει αυτήν την ήδη στερούμενη στόχων συμμαχία με τους οπαδούς του σοσιαλισμού και να ανακτήσει έτσι την αρχική της ανεξαρτησία, δεν απέμενε πλέον στη «νέα» Αριστερά παρά να επιβάλει την ιδέα ότι κάθε κριτική στην οικονομία της αγοράς ή στην ιδεολογία των δικαιωμάτων του ανθρώπου θα οδηγούσε υποχρεωτικά στα «γκουλάγκ» και στον «ολοκληρωτισμό». Την αποστολή αυτή εκπλήρωσε, ήδη από τα τέλη της δεκαετίας του 1970, εκείνη η «νέα φιλοσοφία» η οποία έγινε σήμερα η επίσημη θεολογία της κοινωνίας του θεάματος. Σε αυτές τις συνθήκες, επιμένω να σκέφτομαι ότι έχει γίνει σήμερα πολιτικά αναποτελεσματικό ή και επικίνδυνο να τοποθετούμε ένα πρόγραμμα βαθμιαίας εξόδου από τον καπιταλισμό υπό την αποκλειστική αιγίδα ενός ιδεολογικού κινήματος του οποίου η χειραφετητική αποστολή έχει ουσιαστικά τερματιστεί από τη στιγμή που η αντιδραστική Δεξιά, η φιλομοναρχική και φιλοκληρική, έχει οριστικά εξαφανιστεί από την πολιτική σκηνή. Ο σοσιαλισμός είναι εξ ορισμού ασυμβίβαστος με την καπιταλιστική εκμετάλλευση. Η Αριστερά δυστυχώς δεν είναι. Και αν τόσοι εργαζόμενοι ψηφίζουν ήδη τη Δεξιά ή δεν ψηφίζουν πλέον, αυτό οφείλεται συχνά στο ότι έχουν διαισθανθεί αυτήν τη θλιβερή αλήθεια.

• Διαβάζοντάς σας μένει κανείς με την εντύπωση ότι η Αριστερά δεν θα μπορέσει ποτέ να μεταρρυθμιστεί. Αυτό είναι το οριστικό σας συμπέρασμα;

Από τη στιγμή που η Δεξιά και η Αριστερά συμφωνούν στο να θεωρούν την καπιταλιστική οικονομία ως τον ανυπέρβλητο ορίζοντα του καιρού μας, ήταν αναπόφευκτο η Αριστερά που βρίσκεται στην εξουσία να προσπαθεί να συγκαλύψει αυτή την ιδεολογική συνενοχή υπό το καπνογόνο παραπέτασμα των «κοινωνικών» και μόνο ζητημάτων. Από δω προκύπτει το θλιβερό τωρινό θέαμα. Ενώ το παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα κατευθύνεται ήσυχα προς το παγόβουνο, παρακολουθούμε μια σουρεαλιστική αντιπαράθεση μεταξύ εκείνων που έχουν μοναδική αποστολή να υπερασπίζονται όλες τις ανθρωπολογικές και πολιτισμικές επιπτώσεις αυτού του συστήματος και εκείνων που οφείλουν να παριστάνουν ότι αντιτίθενται σε αυτές (ενώ το κοινό φιλοσοφικό αξίωμα όλων αυτών των φιλελεύθερων είναι το απόλυτο δικαίωμα καθενός να κάνει αυτό που θέλει με το σώμα του και με το χρήμα του). Δεν έχω όμως πει γι’ αυτά κάτι πρωτότυπο. Ηδη πριν από είκοσι χρόνια ο Γκι Ντεμπόρ έλεγε ότι οι προσεχείς εξελίξεις του σύγχρονου καπιταλισμού θα έβρισκαν υποχρεωτικά το μείζον ιδεολογικό τους άλλοθι στην πάλη εναντίον «του ρατσισμού, του αντιμοντερνισμού και της ομοφοβίας».

• Αντίθετα με άλλους, αυτό που σας κρατάει ακόμη και σήμερα μακριά από την «Αριστερά της Αριστεράς», τα κινήματα κατά της παγκοσμιοποίησης και άλλα κινήματα των αγανακτισμένων, δεν είναι η επίκληση ενός ολοκληρωτικού παρελθόντος, που θα μπορούσαν να χρεώνονται αυτά τα μακρινά ξαδέλφια των κομμουνιστών. Είναι, αντίθετα, το φιλελεύθερο περιεχόμενο αυτών των κινημάτων: το μεμονωμένο άτομο που διαδηλώνει για το δικαίωμα να παραμείνει μεμονωμένο άτομο – έτσι τα περιγράφετε. Δεν υπάρχει ωστόσο κάποιος από αυτούς τους αγώνες, κάποιο από αυτά τα κινήματα με το οποίο να αισθάνεστε συγγένεια αυτά τα τελευταία χρόνια;

Αν παραδεχτούμε ότι ο καπιταλισμός έχει γίνει ολικό κοινωνικό γεγονός -αδιαχώριστα ταυτισμένο με μιαν ιδιαίτερη κουλτούρα και με έναν ιδιαίτερο τρόπο ζωής- είναι σαφές ότι οι πιο οξυδερκείς και οι πιο ριζοσπαστικές κριτικές αυτού του νέου πολιτισμού θα πρέπει να αναζητηθούν στην πλευρά των οπαδών της «αποανάπτυξης». Εννοώντας φυσικά με αυτόν τον όρο όχι μια «αρνητική ανάπτυξη» ή μια γενικευμένη λιτότητα, αλλά την αναγκαία αμφισβήτηση ενός αλλοτριωτικού τρόπου καθημερινής ζωής, ο οποίος βασίζεται -έλεγε ο Μαρξ- στη μοναδική αναγκαιότητα του «να παράγουμε για να παράγουμε και να συσσωρεύουμε για να συσσωρεύουμε». […]

Συντάκτης: 

Θανάσης Γιαλκέτσης

• ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ FB
• ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ TWITTER
• ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ Google+
• ΣΤΕΙΛΤΕ ΜΕ EMAIL
• ΕΚΤΥΠΩΣΤΕ

ΙΔΕΕΣ - ΠΑΛΙΕΣ ΚΑΙ ΝΕΕΣ

Η αλληλεγγύη οργανώνεται διαδικτυακά

Η project manager M. Wagner περιγράφει στο διαδίκτυο όσα έζησε στη Λέσβο και τη Θεσσαλονίκη τον περασμένο Μάιο και καλεί διαδικτυακά όλους όσοι επιθυμούν να συνδράμουν με δωρεές την υποστήριξη των προσφύγων σε είδη πρώτη ανάγκης και φάρμακα.

ΣΧΕΤΙΚΑ - ΙΔΕΕΣ - ΠΑΛΙΕΣ ΚΑΙ ΝΕΕΣ

• Η περιθωριοποίηση των ξένων έχει και πλεονεκτήματα (12:46)
• Το μεταδημοκρατικό παράδοξο(15:30)
• Κοσμοπολιτισμός με ρίζες (14:30)
• Τα σύνορα της ισότητας (18:53)
• Οι αγωνίες του καπιταλισμού(14:18)
• Επικριτές της δημοκρατίας (13:00)
• Το μάθημα της πολύπλοκης σκέψης (14:40)
• Η φθορά της Αριστεράς (14:31)
• Παρακμή των διανοουμένων;(16:50)
• Το ορατό χέρι του κράτους (14:37)

Μια ενδιαφέρουσα λίστα

Απο εναν Ολλανδικό δικτυακό τόπο η λίστα με 20 άλμπουμ για το 2015.
Μια χρονιά με ενδιαφέρουσα μουσική παγκόσμια, κόντρα στις δυσκολίες και στις αντιξοότητες. Κάπου στο τέλος με τα προτεινόμενα (εκτός λίστας) και η Σαβίνα Γιαννάτου με τους Primavera en Salonico.

http://subjectivisten.nl/?p=4482

Είναι μόνο οικονομικό το πρόβλημα των δήμων;

Του Λ. Μαγιάκη δημοτικού σύμβουλου Αμαρουσίου, Προέδρου Εποπτικού Συμβουλίου ΠΕΔΑ

Έχει επανειλημμένα γραφεί πως οι πολιτικές λιτότητας των τελευταίων ετών έπληξαν καίρια τα οικονομικά των ΟΤΑ. Οι μειώσεις στις κρατικές επιχορηγήσεις για λειτουργικά έξοδα (ΚΑΠ) ξεπέρασαν το 60%, ενώ  οι περικοπές από το πρόγραμμα δημοσίων επενδύσεων (ΣΑΤΑ) ξεπέρασαν το 80%.

Ταυτόχρονα ακόμα και αυτά τα μειωμένα ποσά εισρέουν στους Δήμους με σημαντική καθυστέρηση.

 Οι επιπτώσεις στην ποιότητα των παρεχόμενων υπηρεσιών αλλά και η πρόσθετη οικονομική επιβάρυνση των δημοτών είναι ιδιαίτερα αισθητές, ιδιαίτερα σε υπερχρεωμένους Δήμους όπως ο Δήμος Αμαρουσίου.

Τελευταία διεκδικείται από πολλές πλευρές, μεταξύ των οποίων και η σημερινή ηγεσία της ΚΕΔΕ, η μεταβίβαση εξουσιών και αρμοδιοτήτων από την κεντρική Κυβέρνηση στο επίπεδο της Αυτοδιοίκησης.

Είναι θέση που και εμείς σαν παράταξη είχαμε διατυπώσει εδώ και πάρα πολλά χρόνια και αποτελείβασική προγραμματική δέσμευση του σημερινού κυβερνώντος κόμματος.

Θέταμε μάλιστα σαν στόχο να αυξηθεί η συμβολή των ΟΤΑ στη διαμόρφωση του ΑΕΠ της χώρας από 3% που είναι σήμερα στο 11% περίπου που ισχύει για τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης κατά μέσο όρο.

Αρκεί όμως μια βελτίωση των οικονομικών των ΟΤΑ, όσο και αν αυτό αποτελεί προϋπόθεση επιβίωσης για ορισμένους Δήμους, για την επίτευξη ενός τόσο φιλόδοξου στόχου;

Οι μεγάλες αλλαγές δεν είναι απλά ένα τεχνοκρατικό πρόβλημα. Απαιτούν λαϊκή στήριξη και κινητοποίηση των τοπικών κοινωνιών.

Το σημερινό δημαρχοκεντρικό μοντέλο διοίκησης των ΟΤΑ με την πληθώρα αντιδημοκρατικών ρυθμίσεων όσον αφορά την εκπροσώπηση των παρατάξεων, αλλά και της κοινωνίας στα θεσμικά όργανα των Δήμων αναπαράγει την παθητικότητα και την αδιαφορία των πολιτών.

Είναι κοινή διαπίστωση πως ελάχιστο είναι το ενδιαφέρον των πολιτών για όσα συμβαίνουν στα δημοτικά συμβούλια (τοπικά κοινοβούλια) καθώς και η κινητοποίηση τους μόνο και εφόσον το πρόβλημα «χτυπήσει την πόρτα τους».

Η αλλαγή του Καλλικράτη στην κατεύθυνση της εκλογής των Δημοτικών Αρχών και των θεσμικών οργάνων των Δήμων με απλή αναλογική και η κατοχύρωση της ουσιαστικής-δεσμευτικής συμμετοχής των πολιτών αποτελούν  αναγκαίες προϋποθέσεις για μια τέτοια αλλαγή πορείας.

Είναι αναγκαίες για να καταπολεμηθεί η αλαζονεία και ο αυταρχισμός ορισμένων Δημοτικών Αρχών, να εξαλειφθεί η διαφθορά, η συναλλαγή και οι πελατειακές σχέσεις, να αντικατασταθούν οι δημόσιες σχέσεις με την ουσιαστική άσκηση πολιτικής σε τοπικό επίπεδο.

Να ανυψωθεί το κύρος του θεσμού της Τ.Α ώστε να σταματήσει να αναπαράγεται η έλλειψη εμπιστοσύνης των πολιτών απέναντι του, που σήμερα κυριαρχεί.

Αλλαγές τέτοιου δομικού χαρακτήρα δεν γίνονται επίσης με αποδεκατισμένες υπηρεσίες από επιστημονικό και τεχνικό προσωπικό.  Αντιμετωπίζονται με μόνιμο προσωπικό υψηλής εξειδίκευσης και φυσικά όχι με συμβασιούχους που υφίστανται τη χειρότερη μορφή εκμετάλλευσης στις σημερινές συνθήκες ανεργίας.

Απαιτούν ισχυρή, επαγγελματική, παραγωγική  ανασυγκρότηση των «μάχιμων» διευθύνσεων(Τεχνική, Πολεοδομία, Καθαριότητα, Περιβάλλον, Αλληλεγγύη και Πρόνοια) και όχι εκχώρηση τους στον ιδιωτικό τομέα.

Αποτελεί αυτοακύρωση του συνταγματικά κατοχυρωμένου ρόλου τους και αναδεικνύει ηττοπαθή συμπεριφορά όταν οι ίδιοι οι ΟΤΑ,μπροστά στις δυσκολίες που ορθώνουν οι νεοφιλελεύθερες μνημονιακές πολιτικές διάλυσης του δημόσιου τομέα, απεμπολούν την υποχρέωση τους να διαχειρίζονται τις δημόσιου και κοινωνικού χαρακτήρα υπηρεσίες τους.

Όταν τις  παραχωρούν  στο ιδιωτικό κεφάλαιο και μάλιστα με όρους οικονομικής επικυριαρχίας των «επενδυτών».

Γιατί είναι άλλο πράγμα η ιδωτικοποίηση και άλλο η συνεργασία με τον ιδιωτικό τομέα για την ενίσχυση της «παραγωγικής» επιχειρηματικότητας και της κοινωνικής οικονομίας σε τοπικό επίπεδο.

Με αυτές τι σκέψεις και άλλες που δεν μου επιτρέπει ο χώρος  να αναπτύξω ελπίζω η γενική συνέλευση της ΠΕΔΑ να πάρει τις αναγκαίες αποφάσεις και να διεκδικήσει αγωνιστικά μαζί με τους πολίτες και τους εργαζόμενους παράλληλα με τα οικονομικά και  ένα νέο ρόλο των ΟΤΑ.

Blackstar, ένας αινιγματικός Bowie

Μέσα σε κλίμα που ταιριάζει με την αφηγηματική σκοτεινιά του Scott Walker, με ψυχεδελικά, progressive, και acid jazz στοιχεία, ένας καινούργιος Bowie ή εξέλιξη του Bowie της δεκαετίας του -70 και -80 των Space Oddity, Ashes to Ashes και Heroes;
Oσο για το βίντεο θα μπορούσε να το είχε κάνει και ο David Lynch.