Ποια Αριστερά;

πηγή. efsyn

Κυκλοφόρησε πρόσφατα και στη γλώσσα μας το βιβλίο του Γάλλου φιλοσόφου Ζαν-Κλοντ Μισεά «Τα μυστήρια της Αριστεράς» (μετάφραση Στράτος Ιωαννίδης, Εναλλακτικές Εκδόσεις). Στη γλώσσα μας κυκλοφορούν επίσης τα βιβλία του Μισεά «Η εκπαίδευση της αμάθειας» (Βιβλιόραμα, 2002), «Το αδιέξοδο Ανταμ Σμιθ» (Εναλλακτικές Εκδόσεις, 2007) και «Η αυτοκρατορία του μικρότερου κακού» (Πόλις, 2008). Στην ακόλουθη συνέντευξή του, που δημοσιεύτηκε στο γαλλικό περιοδικό «Marianne», ο Ζαν-Κλοντ Μισεά μιλάει για το βιβλίο του «Τα μυστήρια της Αριστεράς».

• Εκτιμάτε ότι είναι επείγουσα η ανάγκη να εγκαταλείψουμε τον όρο «Αριστερά», να ονομάσουμε διαφορετικά τις πολιτικές δυνάμεις που θα αναλάμβαναν εκ νέου το καθήκον να υπερασπιστούν τα συμφέροντα της εργατικής τάξης…

Αν κατέληξα -ακολουθώντας μεταξύ άλλων τον Κορνήλιο Καστοριάδη και τον Κρίστοφερ Λας- να αμφισβητήσω τη λειτουργία της παλιάς διαίρεσης Αριστεράς-Δεξιάς, που έχει γίνει σήμερα παραπλανητική, το έκανα απλώς στον βαθμό που ο ιστορικός συμβιβασμός, ο οποίος έγινε την επαύριο της υπόθεσης Ντρέιφους, ανάμεσα στο εργατικό σοσιαλιστικό κίνημα και τη φιλελεύθερη και ρεπουμπλικανική Αριστερά (αυτό το «κόμμα της κίνησης» του οποίου το ριζοσπαστικό κόμμα και ο βολτερικός τεκτονισμός αποτελούσαν εκείνη την εποχή την πιο προωθημένη πτέρυγα) μου φαίνεται ότι έχει ήδη εξαντλήσει όλες τις θετικές αρετές του. Στην αρχή πράγματι επρόκειτο μόνο για τη σύναψη μιας αμυντικής συμμαχίας εναντίον εκείνου του κοινού εχθρού που ενσάρκωνε τότε η παντοδύναμη «αντίδραση». Με άλλα λόγια, ένα ετερόκλητο σύνολο ουσιαστικά προκαπιταλιστικών δυνάμεων, οι οποίες ήλπιζαν ακόμη ότι θα μπορούσαν να αναστηλώσουν, ολικά ή εν μέρει, το Παλαιό Καθεστώς και ιδίως την κυριαρχία της Καθολικής Εκκλησίας πάνω στους θεσμούς και τις ψυχές. Αυτή η αντιδραστική Δεξιά όμως σαρώθηκε οριστικά το 1945 και τα τελευταία απομεινάρια της τον Μάιο του 1968 (αυτό που αποκαλούν στις μέρες μας «Δεξιά» αναφέρεται στην πραγματικότητα στους οπαδούς του οικονομικού φιλελευθερισμού του Φρίντριχ Χάγεκ και του Μίλτον Φρίντμαν). Καθώς στερήθηκε τον αρχικό εχθρό του και τους συγκεκριμένους στόχους που ενσάρκωνε (όπως η πατριαρχική οικογένεια ή η «συμμαχία του θρόνου και της εκκλησίας»), το «κόμμα της κίνησης» βρέθηκε καταδικασμένο, αν ήθελε να διατηρήσει την αρχική του ταυτότητα, να παρατείνει επ’ άπειρον το έργο του ολικού «εκσυγχρονισμού» του κόσμου. Αν όμως οι πρώτοι σοσιαλιστές συμμερίζονταν με εκείνη τη φιλελεύθερη και ρεπουμπλικανική Αριστερά την άρνηση όλων των καταπιεστικών και άδικων θεσμών του Παλαιού Καθεστώτος, δεν είχαν διόλου την πρόθεση να καταργήσουν το σύνολο των μορφών της παραδοσιακής λαϊκής αλληλεγγύης, ούτε να επιτεθούν στα ίδια τα θεμέλια του «κοινωνικού δεσμού» (γιατί εκεί καταλήγει αναπόφευκτα κανείς όταν θέλει να θεμελιώσει μια σύγχρονη «κοινωνία» -παραγνωρίζοντας όλα τα δεδομένα της ανθρωπολογίας και της ψυχολογίας- πάνω στη μοναδική βάση της ιδιωτικής συμφωνίας μεταξύ ατόμων που θεωρούνται «από τη φύση τους ανεξάρτητα»). Η σοσιαλιστική κριτική στον ατομικισμό και στις καταστροφικές για τον άνθρωπο επιπτώσεις της φιλελεύθερης ιδεολογίας, σύμφωνα με την οποία η αγορά και το αφηρημένο δίκαιο μπορούσαν να αποτελέσουν, όπως έλεγε ο Ζαν-Μπατίστ Σε, ένα επαρκές «κοινωνικό τσιμέντο» (ο Ενγκελς έγραφε το 1843 ότι η έσχατη συνέπεια αυτής της λογικής θα ήταν μια μέρα να «διαλύσουν την οικογένεια»), θα γινόταν στο εξής σαφώς ασυμβίβαστη με αυτή τη λατρεία της κίνησης ως αυτοσκοπού, της οποίας ο Εντουαρντ Μπερνστάιν είχε διατυπώσει την αρχή ήδη από τα τέλη του 19ου αιώνα, όταν δήλωνε ότι «ο τελικός σκοπός δεν είναι τίποτα» και ότι «το κίνημα είναι το παν». Για να τερματίσει αυτήν την ήδη στερούμενη στόχων συμμαχία με τους οπαδούς του σοσιαλισμού και να ανακτήσει έτσι την αρχική της ανεξαρτησία, δεν απέμενε πλέον στη «νέα» Αριστερά παρά να επιβάλει την ιδέα ότι κάθε κριτική στην οικονομία της αγοράς ή στην ιδεολογία των δικαιωμάτων του ανθρώπου θα οδηγούσε υποχρεωτικά στα «γκουλάγκ» και στον «ολοκληρωτισμό». Την αποστολή αυτή εκπλήρωσε, ήδη από τα τέλη της δεκαετίας του 1970, εκείνη η «νέα φιλοσοφία» η οποία έγινε σήμερα η επίσημη θεολογία της κοινωνίας του θεάματος. Σε αυτές τις συνθήκες, επιμένω να σκέφτομαι ότι έχει γίνει σήμερα πολιτικά αναποτελεσματικό ή και επικίνδυνο να τοποθετούμε ένα πρόγραμμα βαθμιαίας εξόδου από τον καπιταλισμό υπό την αποκλειστική αιγίδα ενός ιδεολογικού κινήματος του οποίου η χειραφετητική αποστολή έχει ουσιαστικά τερματιστεί από τη στιγμή που η αντιδραστική Δεξιά, η φιλομοναρχική και φιλοκληρική, έχει οριστικά εξαφανιστεί από την πολιτική σκηνή. Ο σοσιαλισμός είναι εξ ορισμού ασυμβίβαστος με την καπιταλιστική εκμετάλλευση. Η Αριστερά δυστυχώς δεν είναι. Και αν τόσοι εργαζόμενοι ψηφίζουν ήδη τη Δεξιά ή δεν ψηφίζουν πλέον, αυτό οφείλεται συχνά στο ότι έχουν διαισθανθεί αυτήν τη θλιβερή αλήθεια.

• Διαβάζοντάς σας μένει κανείς με την εντύπωση ότι η Αριστερά δεν θα μπορέσει ποτέ να μεταρρυθμιστεί. Αυτό είναι το οριστικό σας συμπέρασμα;

Από τη στιγμή που η Δεξιά και η Αριστερά συμφωνούν στο να θεωρούν την καπιταλιστική οικονομία ως τον ανυπέρβλητο ορίζοντα του καιρού μας, ήταν αναπόφευκτο η Αριστερά που βρίσκεται στην εξουσία να προσπαθεί να συγκαλύψει αυτή την ιδεολογική συνενοχή υπό το καπνογόνο παραπέτασμα των «κοινωνικών» και μόνο ζητημάτων. Από δω προκύπτει το θλιβερό τωρινό θέαμα. Ενώ το παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα κατευθύνεται ήσυχα προς το παγόβουνο, παρακολουθούμε μια σουρεαλιστική αντιπαράθεση μεταξύ εκείνων που έχουν μοναδική αποστολή να υπερασπίζονται όλες τις ανθρωπολογικές και πολιτισμικές επιπτώσεις αυτού του συστήματος και εκείνων που οφείλουν να παριστάνουν ότι αντιτίθενται σε αυτές (ενώ το κοινό φιλοσοφικό αξίωμα όλων αυτών των φιλελεύθερων είναι το απόλυτο δικαίωμα καθενός να κάνει αυτό που θέλει με το σώμα του και με το χρήμα του). Δεν έχω όμως πει γι’ αυτά κάτι πρωτότυπο. Ηδη πριν από είκοσι χρόνια ο Γκι Ντεμπόρ έλεγε ότι οι προσεχείς εξελίξεις του σύγχρονου καπιταλισμού θα έβρισκαν υποχρεωτικά το μείζον ιδεολογικό τους άλλοθι στην πάλη εναντίον «του ρατσισμού, του αντιμοντερνισμού και της ομοφοβίας».

• Αντίθετα με άλλους, αυτό που σας κρατάει ακόμη και σήμερα μακριά από την «Αριστερά της Αριστεράς», τα κινήματα κατά της παγκοσμιοποίησης και άλλα κινήματα των αγανακτισμένων, δεν είναι η επίκληση ενός ολοκληρωτικού παρελθόντος, που θα μπορούσαν να χρεώνονται αυτά τα μακρινά ξαδέλφια των κομμουνιστών. Είναι, αντίθετα, το φιλελεύθερο περιεχόμενο αυτών των κινημάτων: το μεμονωμένο άτομο που διαδηλώνει για το δικαίωμα να παραμείνει μεμονωμένο άτομο – έτσι τα περιγράφετε. Δεν υπάρχει ωστόσο κάποιος από αυτούς τους αγώνες, κάποιο από αυτά τα κινήματα με το οποίο να αισθάνεστε συγγένεια αυτά τα τελευταία χρόνια;

Αν παραδεχτούμε ότι ο καπιταλισμός έχει γίνει ολικό κοινωνικό γεγονός -αδιαχώριστα ταυτισμένο με μιαν ιδιαίτερη κουλτούρα και με έναν ιδιαίτερο τρόπο ζωής- είναι σαφές ότι οι πιο οξυδερκείς και οι πιο ριζοσπαστικές κριτικές αυτού του νέου πολιτισμού θα πρέπει να αναζητηθούν στην πλευρά των οπαδών της «αποανάπτυξης». Εννοώντας φυσικά με αυτόν τον όρο όχι μια «αρνητική ανάπτυξη» ή μια γενικευμένη λιτότητα, αλλά την αναγκαία αμφισβήτηση ενός αλλοτριωτικού τρόπου καθημερινής ζωής, ο οποίος βασίζεται -έλεγε ο Μαρξ- στη μοναδική αναγκαιότητα του «να παράγουμε για να παράγουμε και να συσσωρεύουμε για να συσσωρεύουμε». […]

Συντάκτης: 

Θανάσης Γιαλκέτσης

• ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ FB
• ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ TWITTER
• ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ Google+
• ΣΤΕΙΛΤΕ ΜΕ EMAIL
• ΕΚΤΥΠΩΣΤΕ

ΙΔΕΕΣ - ΠΑΛΙΕΣ ΚΑΙ ΝΕΕΣ

Η αλληλεγγύη οργανώνεται διαδικτυακά

Η project manager M. Wagner περιγράφει στο διαδίκτυο όσα έζησε στη Λέσβο και τη Θεσσαλονίκη τον περασμένο Μάιο και καλεί διαδικτυακά όλους όσοι επιθυμούν να συνδράμουν με δωρεές την υποστήριξη των προσφύγων σε είδη πρώτη ανάγκης και φάρμακα.

ΣΧΕΤΙΚΑ - ΙΔΕΕΣ - ΠΑΛΙΕΣ ΚΑΙ ΝΕΕΣ

• Η περιθωριοποίηση των ξένων έχει και πλεονεκτήματα (12:46)
• Το μεταδημοκρατικό παράδοξο(15:30)
• Κοσμοπολιτισμός με ρίζες (14:30)
• Τα σύνορα της ισότητας (18:53)
• Οι αγωνίες του καπιταλισμού(14:18)
• Επικριτές της δημοκρατίας (13:00)
• Το μάθημα της πολύπλοκης σκέψης (14:40)
• Η φθορά της Αριστεράς (14:31)
• Παρακμή των διανοουμένων;(16:50)
• Το ορατό χέρι του κράτους (14:37)

Μια ενδιαφέρουσα λίστα

Απο εναν Ολλανδικό δικτυακό τόπο η λίστα με 20 άλμπουμ για το 2015.
Μια χρονιά με ενδιαφέρουσα μουσική παγκόσμια, κόντρα στις δυσκολίες και στις αντιξοότητες. Κάπου στο τέλος με τα προτεινόμενα (εκτός λίστας) και η Σαβίνα Γιαννάτου με τους Primavera en Salonico.

http://subjectivisten.nl/?p=4482

Είναι μόνο οικονομικό το πρόβλημα των δήμων;

Του Λ. Μαγιάκη δημοτικού σύμβουλου Αμαρουσίου, Προέδρου Εποπτικού Συμβουλίου ΠΕΔΑ

Έχει επανειλημμένα γραφεί πως οι πολιτικές λιτότητας των τελευταίων ετών έπληξαν καίρια τα οικονομικά των ΟΤΑ. Οι μειώσεις στις κρατικές επιχορηγήσεις για λειτουργικά έξοδα (ΚΑΠ) ξεπέρασαν το 60%, ενώ  οι περικοπές από το πρόγραμμα δημοσίων επενδύσεων (ΣΑΤΑ) ξεπέρασαν το 80%.

Ταυτόχρονα ακόμα και αυτά τα μειωμένα ποσά εισρέουν στους Δήμους με σημαντική καθυστέρηση.

 Οι επιπτώσεις στην ποιότητα των παρεχόμενων υπηρεσιών αλλά και η πρόσθετη οικονομική επιβάρυνση των δημοτών είναι ιδιαίτερα αισθητές, ιδιαίτερα σε υπερχρεωμένους Δήμους όπως ο Δήμος Αμαρουσίου.

Τελευταία διεκδικείται από πολλές πλευρές, μεταξύ των οποίων και η σημερινή ηγεσία της ΚΕΔΕ, η μεταβίβαση εξουσιών και αρμοδιοτήτων από την κεντρική Κυβέρνηση στο επίπεδο της Αυτοδιοίκησης.

Είναι θέση που και εμείς σαν παράταξη είχαμε διατυπώσει εδώ και πάρα πολλά χρόνια και αποτελείβασική προγραμματική δέσμευση του σημερινού κυβερνώντος κόμματος.

Θέταμε μάλιστα σαν στόχο να αυξηθεί η συμβολή των ΟΤΑ στη διαμόρφωση του ΑΕΠ της χώρας από 3% που είναι σήμερα στο 11% περίπου που ισχύει για τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης κατά μέσο όρο.

Αρκεί όμως μια βελτίωση των οικονομικών των ΟΤΑ, όσο και αν αυτό αποτελεί προϋπόθεση επιβίωσης για ορισμένους Δήμους, για την επίτευξη ενός τόσο φιλόδοξου στόχου;

Οι μεγάλες αλλαγές δεν είναι απλά ένα τεχνοκρατικό πρόβλημα. Απαιτούν λαϊκή στήριξη και κινητοποίηση των τοπικών κοινωνιών.

Το σημερινό δημαρχοκεντρικό μοντέλο διοίκησης των ΟΤΑ με την πληθώρα αντιδημοκρατικών ρυθμίσεων όσον αφορά την εκπροσώπηση των παρατάξεων, αλλά και της κοινωνίας στα θεσμικά όργανα των Δήμων αναπαράγει την παθητικότητα και την αδιαφορία των πολιτών.

Είναι κοινή διαπίστωση πως ελάχιστο είναι το ενδιαφέρον των πολιτών για όσα συμβαίνουν στα δημοτικά συμβούλια (τοπικά κοινοβούλια) καθώς και η κινητοποίηση τους μόνο και εφόσον το πρόβλημα «χτυπήσει την πόρτα τους».

Η αλλαγή του Καλλικράτη στην κατεύθυνση της εκλογής των Δημοτικών Αρχών και των θεσμικών οργάνων των Δήμων με απλή αναλογική και η κατοχύρωση της ουσιαστικής-δεσμευτικής συμμετοχής των πολιτών αποτελούν  αναγκαίες προϋποθέσεις για μια τέτοια αλλαγή πορείας.

Είναι αναγκαίες για να καταπολεμηθεί η αλαζονεία και ο αυταρχισμός ορισμένων Δημοτικών Αρχών, να εξαλειφθεί η διαφθορά, η συναλλαγή και οι πελατειακές σχέσεις, να αντικατασταθούν οι δημόσιες σχέσεις με την ουσιαστική άσκηση πολιτικής σε τοπικό επίπεδο.

Να ανυψωθεί το κύρος του θεσμού της Τ.Α ώστε να σταματήσει να αναπαράγεται η έλλειψη εμπιστοσύνης των πολιτών απέναντι του, που σήμερα κυριαρχεί.

Αλλαγές τέτοιου δομικού χαρακτήρα δεν γίνονται επίσης με αποδεκατισμένες υπηρεσίες από επιστημονικό και τεχνικό προσωπικό.  Αντιμετωπίζονται με μόνιμο προσωπικό υψηλής εξειδίκευσης και φυσικά όχι με συμβασιούχους που υφίστανται τη χειρότερη μορφή εκμετάλλευσης στις σημερινές συνθήκες ανεργίας.

Απαιτούν ισχυρή, επαγγελματική, παραγωγική  ανασυγκρότηση των «μάχιμων» διευθύνσεων(Τεχνική, Πολεοδομία, Καθαριότητα, Περιβάλλον, Αλληλεγγύη και Πρόνοια) και όχι εκχώρηση τους στον ιδιωτικό τομέα.

Αποτελεί αυτοακύρωση του συνταγματικά κατοχυρωμένου ρόλου τους και αναδεικνύει ηττοπαθή συμπεριφορά όταν οι ίδιοι οι ΟΤΑ,μπροστά στις δυσκολίες που ορθώνουν οι νεοφιλελεύθερες μνημονιακές πολιτικές διάλυσης του δημόσιου τομέα, απεμπολούν την υποχρέωση τους να διαχειρίζονται τις δημόσιου και κοινωνικού χαρακτήρα υπηρεσίες τους.

Όταν τις  παραχωρούν  στο ιδιωτικό κεφάλαιο και μάλιστα με όρους οικονομικής επικυριαρχίας των «επενδυτών».

Γιατί είναι άλλο πράγμα η ιδωτικοποίηση και άλλο η συνεργασία με τον ιδιωτικό τομέα για την ενίσχυση της «παραγωγικής» επιχειρηματικότητας και της κοινωνικής οικονομίας σε τοπικό επίπεδο.

Με αυτές τι σκέψεις και άλλες που δεν μου επιτρέπει ο χώρος  να αναπτύξω ελπίζω η γενική συνέλευση της ΠΕΔΑ να πάρει τις αναγκαίες αποφάσεις και να διεκδικήσει αγωνιστικά μαζί με τους πολίτες και τους εργαζόμενους παράλληλα με τα οικονομικά και  ένα νέο ρόλο των ΟΤΑ.

Blackstar, ένας αινιγματικός Bowie

Μέσα σε κλίμα που ταιριάζει με την αφηγηματική σκοτεινιά του Scott Walker, με ψυχεδελικά, progressive, και acid jazz στοιχεία, ένας καινούργιος Bowie ή εξέλιξη του Bowie της δεκαετίας του -70 και -80 των Space Oddity, Ashes to Ashes και Heroes;
Oσο για το βίντεο θα μπορούσε να το είχε κάνει και ο David Lynch.

ΠΡΩΤΟΦΑΝΗΣ ΑΔΙΚΙΑ Η ΠΕΡΙΚΟΠΗ ΤΗΣ ΥΠΕΡΒΑΛΛΟΥΣΑΣ ΜΕΙΩΣΗΣ

Με την εφαρμογή του του 4024/11 οι υπάλληλοι κατατάχθηκαν σε νέες βαθμολογικές βαθμίδες με αντίστοιχη μείωση μισθών. Προβλέφθηκε να καταβάλλεται υπερβάλλουσα διαφορά σε όσους είχαν μείωση αποδοχών άνω του 25% μετά την εφαρμογή του νόμου (αρ.29).

Συγκεκριμένα:

“ 1. Οι υπάλληλοι που εντάσσονται στους νέους βαθμούς, σύμφωνα με τις διατάξεις τουπροηγούμενου άρθρου, λαμβάνουν το βασικό μισθό του βαθμού αυτού,.....» . 2. Σε περίπτωση που από τις νέες ρυθμίσεις προκύπτει μείωση στις μηνιαίες αποδοχές, η προκαλούμενη διαφορά κατανέμεται ως εξής:

α) άμεση μείωση 25% επί των αποδοχών που ελάμβαναν οι δικαιούχοι κατά τον τελευταίο μήνα πριν την έναρξη ισχύος των διατάξεων του ν 4024/2011

β) η υπερβάλλουσα μείωση κατανέμεται ισόποσα σε χρονικό διάστημα δύο ετών. (παρ.2 της υπο παρ. Γ1 του άρθρου πρώτου του ν.4093/2012 :Αναστέλλεται μέχρι 31.12.2016, η περίπτωσης β). ”

 Ο προγενέστερος 3845/10 προέβλεπε κατάργηση προσωπικών διαφορών σε μεταταχθέντες και μεταφερόμενους υπαλλήλους σε άλλο φορέα του δημοσίου (αρ. 3 παρα 22).

Συγκεκριμένα:

“ Όσοι από 1.1.2010 έχουν μεταταχθεί ή μεταφερθεί, καθώς και όσοι μετατάσσονται ή μεταφέρονται εφεξής, με οποιαδήποτε σχέση εργασίας από οποιονδήποτε φορέα του δημόσιου τομέα, σε άλλο φορέα του δημόσιου τομέα, δικαιούνται μόνον το σύνολο των αποδοχών της θέσης στην οποία μετατάσσονται ή μεταφέρονται, χωρίς να διατηρούν ως προσωπική διαφορά τυχόν επιπλέον αποδοχές που ελάμβαναν στο φορέα από τον οποίο μετατάχθηκαν ή μεταφέρθηκαν. Κάθε γενική ή ειδική διάταξη που ρυθμίζει διαφορετικά το θέμα αυτό καταργείται. Αποδοχές που έχουν καταβληθεί ως προσωπική διαφορά μέχρι την έναρξη ισχύος της παραγράφου αυτής δεν αναζητούνται ”

 Τέθηκε το θέμα της ένταξης ή μη της υπερβάλλουσας μείωσης  στην έννοια της προσωπικής διαφοράς και ως εκ τούτου αν διατηρείται ή περικόπτεται στις περιπτώσεις του αρ. 22 του 3845/10. Προκλήθηκαν έγγραφα (εγκύκλιοι) των αρμοδίων Υπουργείων με αντιφατική  ερμηνεία και συγκεκριμένα το 36871/26-09-2014 ΥΠΕΣΔΑ όπου ρητά τονίζει οτι πρέπει να καταβάλλεται η ''υπερβάλλουσα μείωση'', γιατί δεν έχει να κάνει με την κατοχή θέσης, αλλά προκύπτει εξαιτίας της μείωσης των αποδοχών, και το 2/3057/ΔΕΠ/23-3-15  του ΥΠΟΙΚ (επι υπουργείας του κ. Μάρδα), όπου συγχέεται η ''υπερβάλλουσα μείωση'' με την έννοια της ''προσωπικής διαφοράς'' και ζητείται η περικοπή της.

 Αντίστοιχα το Ι τμήμα του Ελεγκτικού Συνεδρίου με την αριθ.211/2013 πράξη του, όπου έκρινε ότι η υπερβάλλουσα μείωση δεν εμπίπτει στην έννοια της προσωπικής διαφοράς από τυχόν επιπλέον αποδοχές που ελάμβανε ο υπάλληλος από το φορέα από τον οποίο μετατάχθηκε, και είναι νόμιμη η καταβολή της και μετά την μετάταξη του υπαλλήλου. Αντίθετα άλλο τμήμα του  Ελ.Συν. Κλιμ.Τμ1 Πράξη 135/2015, έκρινε οτι δεν είναι νόμιμη η καταβολή της.

 Εν τω μεταξύ οι επίτροποι έχουν εγκρίνει εντάλματα μισθοδοσιών που περιέχουν την καταβολή της υπερβάλλουσας μείωσης ακόμη και μετά το έγγραφο 2/3057/ΔΕΠ/23-3-15 του ΥΠΟΙΚ που καταλήγει σε αντίθετο συμπέρασμα.

 Παρόλα αυτά πολλές οικονομικές υπηρεσίες των ΟΤΑ περικόπτουν, απο αρχές καλοκαιριού 2015, την υπερβάλλουσα μείωση  σε όσους μπήκαν στο πρόγραμμα της ''ενδοδημοτικής κινητικότητας'' (Ν4223/13), ή μεταφέρθηκαν υποχρεωτικά ή μετατάχθηκαν απο Δήμο σε Δήμο.

 Αυτή την στιγμή επικρατεί μια χαώδης κατάσταση πανελλαδικά όσον αφορά αυτή την περικοπή.

 Συγκεκριμένα άλλοι Δήμοι έχουν κόψει την υπερβάλλουσα μείωση και ζητούν και αναδρομικά, άλλοι απλώς την έχουν κόψει χωρίς να ζητούν αναδρομικά και άλλοι δεν την έκοψαν καθόλου.

 Η μη καταβολή της υπερβάλλουσας μείωσης μόνο σε ορισμένους υπαλλήλους προκαλεί τα εξής αποτελέσματα:

● Σημαντική διαφορά αποδοχών σε υπαλλήλους του ίδιου φορέα με ίδια θέση, προσόντα αντικείμενο και χρόνια υπηρεσίας. Η διαφορά στις αποδοχές μπορεί να φτάνει και στα 300€.

● Όσοι συνταξιοδοτηθούν όσο θα υπάρχει η υπερβάλλουσα μείωση, αυτή θα ληφθεί υπόψη και στον υπολογισμό σύνταξης (απόφαση Ελεγκτικού Συνεδρίου 37/2012).

● “Ανήθικη” μείωση μισθού σε όσους μεταφέρθηκαν εθελοντικά ή υποχρεωτικά χωρίς να την γνωρίζουν εκ των προτέρων (δηλ. πολλοί υπάλληλοι έκαναν μετατάξεις ή μπήκαν στο πρόγραμμα της ενδοδημοτικής κινητικότητας απο το 2011 και μετά, έπαιρναν κανονικά το μισθό τους (με την υπερβάλλουσα μείωση) και ξαφνικά απο αρχές καλοκαιριού του 2015 τους περικόπηκε)

● Αποτελεί εισόδημα για το οποίο φορολογήθηκαν και κατέβαλλαν ασφαλιστικές εισφορές που είναι εξαιρετικά δύσκολο να τους επιστραφούν.

● Αφορά σχετικά νέους υπαλλήλους των ΟΤΑ με προϋπηρεσία μέχρι 10 -12 χρόνων, κυρίως ΠΕ, Μηχανικούς , Οικονομικών, κλπ, των οποίων οι αποδοχές συρρικνώθηκαν στα 800 περίπου € μετά την περικοπή. (Υπάλληλος δηλ. ΠΕ με 12 χρόνια υπηρεσίας παίρνει πολύ μικρότερο μισθό απο αντίστοιχο υπάλληλο ΥΕ).

● Η αδικία μπορεί να συνεχιστεί για χρόνια αν με το νέο μισθολόγιο παραμείνει η υπερβάλλουσα μείωση στο μισθό, όπως ακούγεται.

● Πολλοί υπάλληλοι αγανακτισμένοι και μη βρίσκοντας άλλο τρόπο να προστατευθούν σκέφτονται να προσφύγουν δικαστικά, με οτι αυτό σημαίνει σε έξοδα, χρόνο, και αναμονή ετών για έκδοση της όποιας απόφασης.

 Επειδή θεωρούμε οτι η αδικία είναι προφανής, ότι πρόκειται στην ουσία για αυθαίρετη περικοπή μισθού, οτι δημιουργεί πρωτοφανείς διακρίσεις μεταξύ των υπαλλήλων, λειτουργεί απογοητευτικά, δημιουργεί αίσθημα παραίτησης, έχει επιπτώσεις στην λειτουργία των υπηρεσιών, απαξιώνει στην συνείδηση των εργαζομένων τις λειτουργίες του κράτους και των θεσμών του, θεωρούμε οτι άμεσα πρέπει να αποκατασταθεί αυτή η πρωτοφανείς αδικία που αναίτια στρέφεται κατά μιας μερίδας νέων κυρίως υπαλλήλων του Δημοσίου.

Halasan Bazar & Tara King th. "Rot Inside"

Τον περασμένο χειμώνα δύο σχήματα, οι Δανέζοι Halasan Bazar και οι Γάλλοι Tara King th συναντήθηκαν σε ενα ορεινό Γαλλικό χωριό και μετά απο μια βδομάδα ηχογραφήσεων προέκυψε ο δίσκος '' 8 '', ένα πάντρεμα ψυχεδελικής φολκ και κινηματογραφικής ποπ μουσικής, είδη στα οποία αντίστοιχα εκφράζονται τα δυο σχήματα.
Ο δίσκος τελευταία κυκλοφόρησε και και σε 12'ιντσο βινύλιο.
Δείγμα της δουλειάς αυτής το παρακάτω ''Rod inside''

Μέρος του προβλήματος

ΣΚΕΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΗΣ ΠΟΕ -ΟΤΑ: ΜΗΠΩΣ ΓΙΝΟΜΑΣΤΕ ΜΕΡΟΣ ΤΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΟΣ;

Τα όσα έγιναν στο πρόσφατο συνέδριο της ΠΟΕ ΟΤΑ είναι λίγο πολύ γνωστά, κυρίως λόγω της δημοσιότητας που πήραν τα επεισόδια των δύο πρώτων ημερών από τα ΜΜΕ. Οι τοποθετήσεις συνέδρων, την τρίτη μέρα, που εξελίχτηκαν πιο ομαλά δεν έσωσαν για μια ακόμη φορά την τιμή του συνεδρίου. Πράγματι, δεν είναι η πρώτη φορά που σε συνέδριο της ΠΟΕ ΟΤΑ συμβαίνουν πράγματα τελείως διαφορετικά από αυτά που θα έπρεπε να επιδιώκει και να εξυπηρετεί ένα συνέδριο εργαζομένων.

Από τα συνέδρια, εκδρομικές εξορμήσεις της δεκαετίας του -90 και της πρώτης δεκαετίας του 2000, όπου η πλειοψηφία των εκλεγμένων τις μέρες των συνεδρίων περιδιάβαιναν τα βουνά και τις παραλίες σε όμορφες περιοχές της χώρας μας και προσέρχονταν στις αίθουσες μόνο την τελευταία μέρα για να ασκήσουν το «ιερό» δικαίωμα της ψηφοφορίας, περάσαμε στα συνέδρια τεχνητών εντάσεων, χουλιγκανικού τύπου αντιπαραθέσεων, αποθέωσης των σκοπιμοτήτων, αυστηρής περιχαράκωσης των παρατάξεων και γραφειοκρατικής προσήλωσης σε δευτερεύοντα ζητήματα.

Η κύρια ευθύνη γι αυτή την εξέλιξη αναλογεί στις δυνάμεις που ηγούνται του συνδ. κινήματος στον χώρο και κυρίως στην παράταξη της Συνδ. Ανατροπής (πρώην ΠΑΣΚΕ). Οι αιτίες όμως είναι βαθύτερες και έχουν να κάνουν με τον τρόπο λειτουργίας την οργανωτική δομή τους σκοπούς και την στόχευση, των συνδ. παρατάξεων, αλλά και με την ίδια την πραγματικότητα στο χώρο των Δήμων, ειδικά στα χρόνια της κρίσης.

Κοιτάζοντας το παρελθόν βλέπουμε ότι υπήρξαν αγώνες σημαντικοί με μαζική συμμετοχή και συγκρούσεις που εμπόδισαν την εφαρμογή αντεργατικών πολιτικών και ικανοποίησαν σημαντικές διεκδικήσεις των εργαζομένων. Κατά κανόνα όμως οι απεργίες κατέληγαν με την ικανοποίηση επιμέρους αιτημάτων όπως επιδόματα, αναδρομικά κλπ. Ήταν οι εποχές των «παχιών αγελάδων» όπου το κράτος είχε την δυνατότητα να δώσει το κάτι τις, οι Δήμαρχοι κάνανε τα στραβά μάτια πληρώνοντας και καμιά απεργία, έτσι και η κοινωνική ειρήνη εξασφαλιζόταν και τα συνδικάτα κατάφερναν να αναπαράγουν την ύπαρξή τους. Στα χρόνια της κρίσης ανατράπηκε αυτό το «δούναι και λαβείν» με αποτέλεσμα ο κλάδος να ξεμείνει έστω και από επιμέρους νίκες που θα εξασφάλιζαν την αναπαραγωγή αυτού του μοντέλου συνδ. διαχείρισης . Οι πολύμορφες και δυναμικές, μερικές φορές, κινητοποιήσεις τα πρώτα χρόνια των μνημονίων έδωσαν την θέση τους στην απογοήτευση και αποχή των εργαζομένων με αποτέλεσμα τα ποσοστά συμμετοχής στις απεργίες να πέσουν σε μονοψήφια νούμερα τα δύο τελευταία χρόνια. Η ανάγκη όμως για συνέχιση της ύπαρξης και αναπαραγωγής ενός συγκεκριμένου συνδικαλιστικού μοντέλου, μιας και η νοοτροπίες δεν άλλαξαν, έβγαλε στην επιφάνεια, με ακόμη πιο έντονο τρόπο, τις γνωστές από παλιά πρακτικές και συμπεριφορές (είναι αυτό που λέμε κάποιες φορές ότι η κρίση μας ξεγύμνωσε). Προσπάθεια για έλεγχο των εργαζομένων με όποιο τρόπο θεμιτό ή αθέμιτο, διαχωρισμός – διάσπαση στη βάση ειδικοτήτων και χώρων δουλειάς, καλλιέργεια πελατειακής νοοτροπίας με προσωπικά βολέματα και μικροεξυπηρετήσεις, συνδιαλλαγή με Δημάρχους για να βοηθούν στην ικανοποίηση των παραπάνω, εντέλει αδυναμία ανάδειξης των πραγματικών προβλημάτων και χάσιμο της ουσιαστικής επαφής με τους εργαζόμενους.

Η πραγματικότητα της Τ.Α. χαρακτηρίζεται από την έλλειψη πόρων λόγο των τεράστιων περικοπών, από το πλήθος των εκτάκτων που δουλεύει κυρίως στην καθαριότητα και στις κοινωνικές υπηρεσίες, από την δραματική αύξηση του μέσου όρου ηλικίας μονίμων-αορίστου που έχει ξεπεράσει τα 45 λόγω απαγόρευσης προσλήψεων, από την έλλειψη σχεδιασμού και διαχείρισης των αυξημένων αναγκών και εξαιτίας της κρίσης. Σε αυτά πρέπει να προστεθούν η παράλογη γραφειοκρατία – τροχοπέδη στην διεκπεραίωση της δουλειάς, οι δικαστικές διώξεις με πλήθος καταδίκες συναδέλφων, κυρίως από τις τεχνικές και διοικητικές υπηρεσίες που καθιέρωσαν ένα διευρυμένο κλίμα ανασφάλειας και άρνησης ανάληψης ευθυνών, οι έλεγχοι σκοπιμότητας με κύρια θύματα πάλι υπαλλήλους, οι άσχημες συνθήκες δουλειάς χωρίς κανόνες υγιεινής και ασφάλειας στην καθαριότητα και στα συνεργεία, τα ωράρια στους παιδικούς κλπ. Να τονισθεί ότι στους Δήμους υπάρχει πανσπερμία ειδικοτήτων, κλάδων, αντικειμένων, που εκ πρώτης όψεως δεν έχουν καμιά σχέση μεταξύ τους, γεγονός που κάνει ακόμη πιο δύσκολη την ομογενοποίηση του χώρου. Και ακριβώς όλα τα προηγούμενα, μαζί με την γενικότερα αυξημένη κοινωνική ανασφάλεια, δημιούργησαν στους εργασιακούς χώρους κλίμα ανταγωνισμού, φόβου αλλά πολλές φορές και υποταγής.

Απέναντι σε όλα αυτά το υπάρχον συνδ. κίνημα φαίνεται ότι όχι απλά δεν μπορεί να βοηθήσει αλλά πολλές φορές χρησιμοποιεί ακριβώς τα αποτελέσματα της κρίσης για την αναπαραγωγή του.

Και εδώ νομίζω πως μπαίνει το ερώτημα, για την πλειοψηφία των εργαζόμενων που νιώθουν ότι δεν χρωστούν τίποτα σε κανένα, αλλά και για όσες συνδ. δυνάμεις έχουν διαφορετική αντίληψη και λογική. Θα συνεχίσουν να συμμετέχουν σε αδιέξοδες συνδ. διαδικασίες, με το κίνδυνο να γίνουν μέρος του προβλήματος ή θα διαχωρίσουν την θέση τους; Θα συνεχίσουν την αντιπαράθεση με το υφιστάμενο πελατειακό σύστημα μέσα στο δικό του γήπεδο (με υπαρκτό τον κίνδυνο της προσαρμογής ή της ήττας) ή θα ανοίξουν το πεδίο της διεκδίκησης και αντιπαράθεσης με βάση τις νέες ανάγκες και προβλήματα;

Τι απομένει άραγε από την ουσία του συνδικαλισμού, όταν έχουν καθιερωθεί οι ελαστικές σχέσεις εργασίας και οι έκτακτοι στις ανταποδοτικού χαρακτήρα υπηρεσίες; Όταν, δίχως συνθήκες υγιεινής και ασφάλειας, οι εργαζόμενοι στην καθαριότητα υπερφορτώνουν (πολλές φορές) όπως –όπως τα απορριμματοφόρα, για να προλάβουν να αδειάσουν σε χωματερές τοξικές βόμβες και η ανακύκλωση παραμένει άπιαστο όνειρο; Όταν η παράλογη γραφειοκρατία και πολυνομία έχει στραγγαλίσει τις λειτουργίες των υπηρεσιών; Όταν συνάδελφοι σέρνονται απροστάτευτοι στα δικαστήρια και καταδικάζονται γιατί, στις περισσότερες περιπτώσεις, κάνανε σωστά την δουλειά τους; Όταν με τους ελέγχους σκοπιμότητας ποινικοποιείται η ίδια η εργασία; Όταν οι εργαζόμενοι στους παιδικούς σταθμούς δουλεύουν σε κατάσταση πανικού, λόγο υπεράριθμων παιδιών και αυξημένων ωραρίων; Όταν οι κοινωνικές υπηρεσίες προσφέρουν ελεημοσύνη, στους μη έχοντες συμπολίτες μας, με εργαζόμενους εθελοντές; Όταν η ίση και νόμιμη μεταχείριση έχει πάει περίπατο με μετακινήσεις σε καλύτερες θέσεις των «δικών μας παιδιών» και ορισμούς προϊσταμένων κατά το δοκούν;

Βέβαια όλα τα προηγούμενα δεν έγιναν τυχαία. Ήταν συνειδητές πολιτικές επιλογές κυβερνήσεων με στόχο το χτύπημα του όποιου κοινωνικού χαρακτήρα είχε απομείνει στις Δημοτικές Υπηρεσίες και την αλλαγή του τρόπου λειτουργίας τους σύμφωνα με τους κανόνες της ελεύθερης αγοράς. Είχαν επίσης στόχο να διασπάσουν και να υποτάξουν τους εργαζόμενους και ακόμη, να περιθωριοποιήσουν την επιρροή του υπάρχοντος συνδικαλισμού, μιας και κατέληξε άχρηστος εταίρος στις νέες επιλογές κράτους - κεφαλαίου την περίοδο των μνημονίων.

Μπροστά σε όλα αυτά, τι νόημα έχει η διεξαγωγή ακριβών συνεδρίων σε πολυτελή ξενοδοχεία που σκόπιμα καλλιεργούν τεχνητές εντάσεις για να συσπειρώσουν συνδικαλιστικούς στρατούς, αλλά στην ουσία αυξάνουν τα αισθήματα της απογοήτευσης, απαξιώνουν τις συλλογικές διαδικασίες, συνεισφέρουν στην συκοφάντηση των εργαζομένων; Τι νόημα έχει να γίνονται συνέδρια που εδραιώνουν στα μάτια της κοινωνίας μια γενική εικόνα μπάχαλου και αδιεξόδου;

Τελικά μήπως έφτασε η ώρα οι ίδιοι οι εργαζόμενοι να απαιτήσουν τον έλεγχο αυτών των διαδικασιών; Γιατί δεν είναι μόνο τα χρήματα που ξοδεύονται άσκοπα, αλλά και η ουσία, η συζήτηση που δεν γίνεται για όσα μας απασχολούν. Για παράδειγμα, αντί συνεδρίου, ανά τριετία, μπορούν να θεσμοθετηθούν αποκεντρωμένες διαδικασίες, για συζήτηση και λήψη αποφάσεων για τα κεντρικά και επιμέρους προβλήματα, σε τακτικά χρονικά διαστήματα. Οι γεν. συνελεύσεις των σωματείων μπορούν να εισηγούνται και να προτείνουν δράσεις.

Τα προβλήματα είναι πολλά και σύνθετα. Από τον αναχρονιστικό τρόπο λειτουργίας των υπηρεσιών την έλλειψη σχεδιασμού και στόχων, την γραφειοκρατία, την διεκπεραιωτική φύση των εργασιών και την κατάπνιξη πρωτοβουλιών, την γήρανση του προσωπικού κ.α. Μέχρι την οικονομική και κοινωνική ανασφάλεια του προσωπικού, τον ανταγωνισμό, την άνιση μεταχείριση, το έλλειμμα δικαιοσύνης, την υποτίμηση της εργασίας και του εργαζόμενου. Όλα αυτά δημιουργούν ένα δημόσιο αφιλόξενο – εχθρικό – σπάταλο, μακριά από τις ανάγκες πολίτη και εργαζόμενου, εδραιώνουν στην κοινωνία αντιλήψεις περί τεμπέληδων, δημιουργούν άβουλους εργαζόμενους.

Στις άμεσες προτεραιότητες των διεκδικήσεων των εργαζομένων πρέπει να είναι η αποκατάσταση της δημοκρατίας της δικαιοσύνης της αξιοπρέπειας και της ισονομίας, αξίες που υποτιμήθηκαν βάναυσα τα προηγούμενα χρόνια. Από κει και πέρα πρέπει η προσοχή να στραφεί και στις ανάγκες τις κοινωνίας. Πρέπει να γίνει συνείδηση ότι δεν μπορεί να υπάρξει επιβίωση μιας νησίδας ενός κλάδου, όταν τριγύρω η ανεργία και η φτώχεια έχουν πάρει τόσο μεγάλες διαστάσεις. Ζητήματα από την διαχείριση των απορριμμάτων την ανακύκλωση και την εξοικονόμηση ενέργειας, μέχρι την λειτουργία των παιδικών σταθμών και των κοινωνικών υπηρεσιών, αλλά και ζητήματα χωροταξίας και ελεύθερων χώρων, οργάνωσης των υπηρεσιών, ελαστικών μορφών απασχόλησης κλπ, πρέπει να αποτελέσουν πεδία κριτικής και παρέμβασης. Έτσι μπορεί να δοθεί και μια ουσιαστική διάσταση στην διεκδίκηση οικονομικών αιτημάτων, όχι σαν μια συντεχνιακή απαίτηση ξεκομμένη από το σύνολο της κοινωνίας, αλλά σαν συνειδητή διεκδίκηση αυτών που δικαιωματικά και αποδεδειγμένα μας ανήκουν.